“Bilinçsizlik her insanın en derin sırrıdır.”
-Sigmund Freud
Hayatım gözlerimin önünde un ufak olurken bana da izlemek düşüyordu. Kendimi kapıldığım fırtınadan koruyamıyordum. Ruhum,kalbim,zihnim… Hepsi nasibine düşeni almış gibi dağılıp gidiyordu bedenimden. Peki geriye ne kalacaktı elimde o zaman? Ben böyle parçalanmaya devam ederken en son ne hayatta tutacaktı beni? Hafızamın sildiği gerçekleri benden bir sır gibi saklayan kardeşim mi, yoksa varlığıma dahi katlanamayan ailem mi?
Karşımda ki duvara boş gözlerle bakarken aklımdan geçenleri durdurmak istedim. Keşke bir tuşu olsaydı da zihnimin anında düşüncelerimi durdurabilseydim. Belki gerçekleri o zaman bu kadar düşünmeyecek en azından hayatıma devam edebilecektim. Hayallerim bile bir yere kadar tutmuştu elimden. Onlarda yarı yol
