ทวงคืนหัวใจยัยแฟนเก่านายวิศวะ

ช่วยพลอยหน่อย

ภายในห้องโดยสารของรถยุโรปคันหรูที่กำลังแล่นทะยานไปตามท้องถนนยามค่ำคืนด้วยความเร็วสูง เครื่องปรับอากาศที่ถูกปรับจนเย็นเฉียบไม่สามารถดับความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางที่เบาะข้างคนขับได้เลยแม้แต่น้อย

"อื้อ... ร้อนอะพี่มาร์ติน... พลอยทรมาน"

เสียงหวานครางกระเส่าอย่างคนไร้สติ พลอยชมพูบิดกายเร่าด้วยความทรมานจากฤทธิ์ยาเสียสาวที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูเลือด ริมฝีปากบางที่เคลือบลิปสติกสีพีชเผยอหอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าและลำคอระหง มือเล็กปัดป่ายสะเปะสะปะไปตามร่างกายของตัวเอง พยายามจะปลดเปลื้องชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำที่บีบรัดตัวออกเพื่อระบายความร้อน

มาร์ตินที่กำลังประคองพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่งและใช้มืออีกข้างจับรวบข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ กัดฟันกรอดจนกรามแกร่งนูนเป็นสัน ผมสีดำสนิทของเขาตกลงมาปรกหน้าผากที่ชื้นเหงื่อไม่แพ้กัน ชายหนุ่มพยายามเหยียบคันเร่งมุ่งหน้ากลับไปยังคอนโดของตนเองให้เร็วที่สุด แต่ระยะทางที่เหลืออีกหลายกิโลเมตรกลับดูยาวไกลเหลือเกินเมื่อเทียบกับสถานการณ์ตรงหน้า

"ทนหน่อยนะพลอย.

อีกนิดเดียว จะถึงคอนโดพี่แล้ว ทนหน่อยนะ"

ชายหนุ่มพยายามปลอบประโลมน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวเมื่อเหลือบมองเห็นสัดส่วนโค้งเว้าของหญิงสาวที่ขยับเบียดเสียดไปมาอย่างเย้ายวน สติสัมปชัญญะและเส้นความอดทนของเขากำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง

แต่ทว่า.ฤทธิ์ยาไม่ได้ให้เวลาพวกเขามากขนาดนั้น

"พลอยไม่ไหวแล้วช่วยพลอยทีคะพี่มาร์ติน"

จู่ๆ พลอยชมพูก็สะบัดข้อมือจนหลุดจากการเกาะกุม ร่างบางที่สติขาดสะบั้นปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทำในสิ่งที่มาร์ตินไม่คาดคิด เธอปีนข้ามคอนโซลกลางรถเข้ามาหาคนขับ ร่างอรชรในชุดเดรสตัวจิ๋วพลิกตัวขึ้นคร่อมตักของชายหนุ่มเอาไว้เต็มบั้นท้าย ขณะที่เขากำลังเหยียบคันเร่งอยู่บนถนน

"เฮ้ย พลอย"

มาร์ตินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สัญชาตญาณสั่งให้เขากระทืบเท้าลงบนแป้นเบรกอย่างแรง

เอี๊ยดดดดด...

เสียงยางบดเบียดกับพื้นถนนดังสนั่นหวั่นไหว รถยุโรปคันหรูสะบัดเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่งสนิทอยู่ริมฟุตบาทอย่างเฉียดฉิว โชคดีที่เป็นช่วงถนนปลอดรถและไม่มีใครตามหลังมา ไม่อย่างนั้นคงเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงไปแล้ว

ชายหนุ่มหอบหายใจถี่รัว หัวใจเต้นกระหน่ำแทบทะลุออกนอกอก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ดุคนบนตัก สองแขนเรียวของพลอยชมพูก็โอบรัดรอบลำคอแกร่ง ใบหน้าสวยหวานที่แดงซ่านซุกไซ้ซอกคอของเขาอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบสะเปะสะปะไปตามสันกรามและปลายคางของมาร์ตินอย่างกระหาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผสมกับแอลกอฮอล์ที่โชยมาจากตัวเธอ กำลังปั่นป่วนสติสัมปชัญญะของมาร์ตินให้แหลกละเอียด

"พลอย... หยุดก่อนเดี๋ยวรถชน..."

มาร์ตินพยายามดันไหล่บางออก แต่เรี่ยวแรงของคนที่ตกอยู่ในฤทธิ์ยากลับมีมากกว่าที่คิด เธอเบียดสะโพกมนเข้าหาแกนกายที่กำลังตื่นตัวของเขาอย่างไม่รู้ประสีประสา

"พลอยต้องการพี่ช่วยพลอยนะ พี่มาร์ติน..."

เสียงกระซิบออดอ้อนที่ข้างหู พร้อมกับหยาดน้ำตาแห่งความทรมานที่ไหลซึมจากหางตาของเธอ ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของมาร์ตินขาดผึง เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า เขาไม่มีทางขับรถพาเธอกลับไปถึงคอนโดได้ทันแน่ๆ เธอต้องการการปลดปล่อยเดี๋ยวนี้ และหากเขายังขืนขับรถต่อไป พวกเขาอาจจะตายหมู่กันตรงนี้

ดวงตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ท่ามกลางความมืดมิด มีป้ายไฟนีออนของโรงแรมหรูแห่งหนึ่งสว่างไสวอยู่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กดร่างบางให้ซบลงกับแผงอกกว้างเพื่อไม่ให้เธอก่อกวนการขับรถ ก่อนจะรีบตบเกียร์และหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปในเขตของโรงแรมนั้นทันที

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที มาร์ตินก็จัดการเปิดห้องพักแบบวีไอพีและอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของพลอยชมพูเข้ามาภายในห้องกว้าง ทันทีที่แผ่นหลังบางสัมผัสกับเตียงนุ่ม พลอยชมพูก็ผวาเฮือกดึงรั้งคอเสื้อของมาร์ตินจนร่างหนาเสียหลักล้มลงไปทาบทับอยู่บนตัวเธอ

"อื้อ.."

ริมฝีปากบางเผยอออกรับการทาบทับ หญิงสาวสอดเรียวนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมสีดำสนิทของเขา ดึงรั้งให้เขาเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ความต้องการตามสัญชาตญาณที่ถูกกระตุ้นด้วยยาเสียสาวทำให้เธอไร้ซึ่งความเขินอายใดๆ มือเล็กลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและแผงอกกว้างภายใต้เสื้อช็อปของเขาอย่างสะเปะสะปะ

มาร์ตินตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้กับที่นอนเหนือศีรษะ ชายหนุ่มยันตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองหน้าผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ นัยน์ตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ลุกโชน ทว่าลึกๆ แล้วกลับซ่อนความกังวลและปวดร้าวเอาไว้

เขาอยากครอบครองเธอ... แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่มีสติ เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและพบว่าตัวเองเสียความบริสุทธิ์ให้กับผู้ชายที่เธอตราหน้าว่าเป็นคนใจร้าย... เธอจะเกลียดเขามากแค่ไหน

"พลอย... ฟังพี่นะ "

มาร์ตินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สบสายตากับดวงตากลมโตที่ปรือปรอยและฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตา

"พี่รู้ว่าพลอยเกลียดพี่ พี่รู้ว่าพลอยไม่อยากให้พี่เข้าใกล้ แต่ตอนนี้พลอยกำลังโดนยา พลอยกำลังทรมาน"

"ไม่ไหวเเเล้วช่วยพลอยได้โปรด..."

เธอสะอื้น ร่างกายบิดเร่าด้วยความต้องการที่อัดอั้น

มาร์ตินโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกโด่งชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกัน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ถามประโยคสุดท้ายเพื่อย้ำเตือนตัวเองและคนใต้ร่าง

"ถ้าพี่ทำ... เช้ามาเราจะโกรธพี่ไหม..."

คำถามที่สั่นเครือเต็มไปด้วยความเว้าวอน พลอยชมพูไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงแค่ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา ก่อนจะผงกศีรษะขึ้นมาประกบริมฝีปากจูบเขาอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน เป็นการเชื้อเชิญที่ทำลายกำแพงความอดทนของมาร์ตินจนราบคาบ

"พี่ขอโทษนะเเต่พี่รักพลอยนะ.รักมาตลอด"

สิ้นคำสารภาพรักที่เก็บซ่อนมานานสองปี ริมฝีปากหยักก็บดเบียดลงบนกลีบปากนุ่มอย่างดูดดื่ม เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวาน กวาดต้อนหยาดน้ำผึ้งที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน สองมือหนาปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ ก่อนจะเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นน้อยที่ขวางกั้นออกไปทีละชิ้น

ค่ำคืนที่แสนอันตรายแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาคนทั้งคู่ ความบริสุทธิ์ที่พลอยชมพูเคยสัญญาว่าจะมอบให้เขาในวันครบรอบสามปี... บัดนี้ มาร์ตินได้เป็นผู้ครอบครองมันอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางเสียงครางหวานและหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมที่ผสมปนเปกับฤทธิ์ยาจนแยกไม่ออก

เขาได้เธอคืนมาในอ้อมกอดแล้วแม้จะรู้ดีว่า เมื่อแสงตะวันของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามา เเม้ห้วงอารมณ์และความเกลียดชังระลอกใหญ่กำลังรอคอยเขาอยู่ก็ตาม