ความมืดมิดที่เข้าครอบงำค่อยๆ มลายหายไป ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความเย็นเฉียบของพื้นปูนแข็งๆ ที่แผ่นหลังสัมผัสอยู่ พลอยชมพูค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นอับชื้นของฝุ่นและคราบน้ำมันเตะเข้าจมูกอย่างรุนแรง เธอพยายามจะขยับตัว แต่ก็พบว่าข้อมือและข้อเท้าของเธอถูกมัดไว้แน่นด้วยเชือกไนลอนหนาเข้ากับเสาเหล็กกลางโกดังร้างแห่งหนึ่ง
ความทรงจำสุดท้ายก่อนสลบไปถาโถมเข้ามาในหัว หญิงสาวเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เธอหันมองไปรอบๆ โกดังขนาดใหญ่ที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากหลอดไฟนีออนดวงเดียวที่แขวนห้อยโตงเตงอยู่เหนือหัว
และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น คือภาพของ กล้องวิดีโอตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่บนขาตั้งกล้อง หันเลนส์มาทางเธอโดยตรง
"ตื่นแล้วเหรอวะ... นางเอกคนสวยของเรา"
เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืด พลอยชมพูหันขวับไปมอง ก็พบกับคินที่เดินออกมาพร้อมกับเพื่อนอีกสามคนที่ยังคงสวมไอ้โม
