ทวงคืนหัวใจยัยแฟนเก่านายวิศวะ

เกือบไม่ทันการณ์

คืนวันศุกร์ ณ Z Bar ผับหรูใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสี เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วง และผู้คนที่เบียดเสียด

ที่โต๊ะวีไอพีชั้นสองซึ่งเป็นโซนส่วนตัวมาร์ติน และแก๊งเพื่อนวิศวะกำลังยืนเกาะระเบียงกระจก สายตาคมกริบของมาร์ตินจดจ้องลงไปยังโต๊ะชั้นล่างมุมหนึ่งอย่างไม่กะพริบตา ที่ตรงนั้นมีพลอยชมพู นั่งอยู่ท่ามกลางดงพวกชาติหมาอย่างคินและกลุ่มเพื่อนคณะบริหารฯ

หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเข้ารูปดูสวยเซ็กซี่สะกดสายตา ทว่าสีหน้าของเธอกลับดูกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามนั่งหดตัวและปฏิเสธแก้วเหล้าที่เพื่อนของคินคะยั้นคะยอส่งให้ตลอดเวลา

"ไอ้เหี้ยคินแม่งพยายามจะมอมน้องพลอยว่ะ"

เอฟสบถเมื่อเห็นคินพยายามเทเหล้าเพียวๆ ให้พลอยชมพู

"เฮียตั้มสั่งการ์ดเตรียมพร้อมไว้แล้ว ถ้าพวกแม่งตุกติกปุ๊บ การ์ดรวบตัวทันที"

เบียร์หันมาบอกเพื่อน

มาร์ตินกัดฟันกรอด เขากำขอบระเบียงแน่นจนข้อขาว สายตายังคงจับจ้องไปที่พลอยชมพู ทันใดนั้นเอง จังหวะที่คินชี้ชวนให้พลอยชมพูหันไปดูนักร้องบนเวทีเพื่อนของคินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็อาศัยจังหวะเผลอ หย่อนเม็ดยาสีขาว ลงในแก้วค็อกเทลของพลอยชมพูอย่างรวดเร็ว

เม็ดยานั้นละลายหายไปในพริบตา มาร์ตินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ

"ไอ้ระยำเอ๊ย พวกแม่งใส่ยาในแก้วพลอยเเล้ว"

มาร์ตินตะโกนลั่น ทิ้งแก้วเหล้าในมือแล้ววิ่งพุ่งตัวลงบันไดไปชั้นล่างอย่างรวดเร็วราวกับพายุ โดยมีแทนไท เอฟ และเบียร์วิ่งตามลงไปติดๆ

แต่ด้วยความที่ชั้นล่างผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ทำให้มาร์ตินต้องใช้เวลาฝ่าฝูงชน กว่าเขาจะไปถึงพลอยชมพูก็ยกแก้วค็อกเทลแก้วนั้นดื่มเข้าไปจนหมดแล้ว

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ฤทธิ์ของยาเสียสาวก็เริ่มทำงาน พลอยชมพูรู้สึกสับสน โลกหมุนคว้าง ร่างกายร้อนวูบวาบอย่างประหลาด ลมหายใจของเธอเริ่มหอบถี่ ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำและเต็มไปด้วยเหงื่อชื้น เรี่ยวแรงที่เคยมีหดหายไปจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"พ...พี่คิน พลอยเวียนหัวพลอยอยากกลับ..."

เสียงหวานละล่ำละลักบอก มือเล็กพยายามปัดป่ายเมื่อคินขยับเข้ามาประชิดตัว

"น้องพลอยเมาแล้วครับ เดี๋ยวพี่พาไปพักที่รถนะ"

คินเหยียดยิ้มร้ายกาจ สบตากับเพื่อนในกลุ่มอย่างรู้กัน ก่อนจะฉวยโอกาสโอบเอวบางและดึงร่างของพลอยชมพูให้ลุกขึ้นเตรียมจะหิ้วปีกออกไปทางหลังร้าน

แต่ยังไม่ทันที่คินจะก้าวพ้นโต๊ะ...

ผลัวะ ผวัะ ..

หมัดลุนเตือนของมาร์ตินก็กระแทกเข้าที่ซีกหน้าของคินอย่างจังจนร่างสูงโปร่งของประธานสโมสรนักศึกษาหงายหลังล้มตึงไปกองกับพื้น

"กรี๊ดดดด" // เฮ้ย !!

เสียงผู้คนรอบข้างหวีดร้องด้วยความตกใจ

"มึงอย่าเอามือสกปรกๆ ของมึงมาแตะต้องพลอย"

มาร์ตินคำรามลั่น แววตาดุดันราวกับมัจจุราช เขาถลาเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของพลอยชมพูเข้าสู่อ้อมกอด

เพื่อนของคินเห็นดังนั้นก็เตรียมจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง แต่วินาทีนั้น แทนไท เอฟ และเบียร์ ก็พุ่งเข้ามาขวางเอาไว้ ก่อนที่การ์ดของร้านนับสิบคนจะกรูกันเข้ามาล้อมวงโต๊ะนั้นไว้อย่างรวดเร็ว

"ล็อกตัวพวกแม่งไว้ให้หมด"

เบียร์ตะโกนสั่งการ์ด

"โทรเรียกตำรวจด้วยพวกแม่งวางยาผู้หญิงในร้านพี่กู ค้นตัวพวกแม่งให้หมด ต้องมียาซ่อนอยู่แน่"

เมื่อได้ยินคำว่าตำรวจและรู้ว่านี่คือถิ่นของใคร คินและแก๊งเพื่อนที่กำลังจะลุกขึ้นสู้ก็หน้าซีดเผือด หมดหนทางหนีโดยสิ้นเชิง

ทางด้านมาร์ติน เขาไม่ได้สนใจพวกสวะเหล่านั้นอีกต่อไป ร่างสูงประคองพลอยชมพูที่ตอนนี้สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ฤทธิ์ยาขับให้ร่างกายของเธอร้อนรุ่มและมีความต้องการที่พุ่งสูงปรี๊ด มือเล็กๆ ของหญิงสาวจิกเสื้อช็อปของเขาแน่น ใบหน้าหวานซุกไซ้เข้าที่แผงอกกว้าง ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดต้นคอชายหนุ่มจนเขาสะท้านไปทั้งตัว

"...พี่มาร์ติน..."

น้ำเสียงหวานสั่นพร่าและแหบพร่า ดวงตากลมโตที่ปรือปรอยช้อนมองเขาด้วยความทรมาน

"พลอยร้อน... ทรมานจัง ช่วยพลอยด้วยคะ ..."

หัวใจของมาร์ตินกระตุกวาบเมื่อได้ยินเธอเรียกสรรพนามเก่า เขารีบช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม

"ไอ้แทน กูพาพลอยไปที่คอนโดกูก่อนนะ ฝากพวกมึงจัดการทางนี้ด้วย เอาให้พวกแม่งติดคุกหัวโตไปเลย"

มาร์ตินหันไปสั่งเพื่อน ก่อนจะรีบอุ้มพลอยชมพูฝ่าวงล้อมออกไปที่รถทันที

ตลอดทางกลับคอนโด พลอยชมพูทุรนทุรายอย่างหนัก ฤทธิ์ยาที่รุนแรงทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ทันทีที่มาร์ตินวางเธอลงบนเตียงกว้างในห้องนอนของเขา ร่างบอบบางก็โผเข้ากอดรัดเขาแน่น ริมฝีปากบางพยายามจะจูบและซุกไซ้ไปตามลำคอของชายหนุ่ม ร้องขอให้เขาช่วยดับความทรมานนี้

มาร์ตินพยายามรวบมือเธอไว้ เขาไม่อยากฉวยโอกาสตอนที่เธอไม่มีสติ แต่เสียงสะอื้นและแววตาที่เว้าวอนของพลอยชมพู ทำให้ความอดทนของเขากำลังจะขาดผึง

"ช่วยพลอยนะ พี่มาร์ติน..."

เธอละล่ำละลัก ร่างกายเบียดชิดกับเขาจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

คำสัญญาในวันวานผุดขึ้นมาในหัวของมาร์ติน...

'ความบริสุทธิ์นี้ พลอยจะมอบให้พี่ในวันครบรอบสามปีของเรานะคะ'

แม้เวลาจะล่วงเลยมาแล้ว และสถานะของทั้งคู่จะไม่เหมือนเดิม แต่วินาทีนี้ มาร์ตินไม่สามารถทนเห็นผู้หญิงที่เขารักทรมานได้อีกต่อไป ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น ชายหนุ่มก้มลงประทับริมฝีปากจูบซับความร้อนรุ่มให้เธออย่างลึกซึ้งและอ่อนโยนที่สุด.

เพราะค่ำคืนนี้ เขาจะเป็นคนครอบครองสิ่งที่เธอเคยสัญญาไว้ด้วยตัวของเขาเอง