ทวงคืนหัวใจยัยแฟนเก่านายวิศวะ

เราไม่รู้กกัน

สรรพนามห่างเหินและน้ำเสียงที่เย็นชาจับขั้วหัวใจของพลอยชมพู ทำเอามาร์ตินถึงกับชาวาบไปทั้งร่างเหมือนถูกสาดด้วยน้ำแข็งจัด มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปคว้าแขนของเธอชะงักค้างอยู่กลางอากาศ นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างมองใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไร้เยื่อใย

"พลอย... นี่พี่เองนะ พี่มาร์ตินไง"

เสียงของชายหนุ่มสั่นพร่า พยายามอย่างหนักที่จะเค้นรอยยิ้มออกมา ทว่ามันกลับดูเจื่อนสนิท

"พลอยจำพี่ไม่ได้เหรอ ทำไมถึง..."

"จำได้สิคะ"

พลอยชมพูแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา

"พลอยชมพูไม่เคยเป็นคนความจำเสื่อมค่ะ โดยเฉพาะเรื่องของคนใจร้ายพลอยยิ่งจำได้แม่น"

คำว่าคนใจร้าย ที่เน้นย้ำชัดเจน เหมือนมีดกรีดลงกลางใจคนฟัง มาร์ตินหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา ความรู้สึกผิดที่สะสมมาตลอดสองปีตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอ เขาอยากจะดึงร่างบางเข้ามากอด อยากจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังว่าที่ผ่านมาเขาต้องทนทรมานแค่ไหน แต่สายตาว่างเปล่าของเธอทำให้เขาทำได้แค่ยืนนิ่งงัน

เพื่อนของมาร์ตินที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านหลังต่างพากันอ้าปากค้าง แทนไทขยี้ตาตัวเองแรงๆ สองสามที มองหญิงสาวสวยสะพรั่งตรงหน้าสลับกับเพื่อนรักของตัวเอง

"เชี่ยนั่นน้องพลอยจริงๆ เหรอวะ โคตรสวย สวยจนกูจำแทบไม่ได้เลย"

เบียร์กระซิบกับเเทนไทเสียงหลง

ทางฝั่งของโดนัทและข้าวหอมก็งุนงงไม่แพ้กัน โดนัทกระตุกแขนเสื้อเพื่อนสนิทเบาๆ

"แก รู้จักพวกพี่เขาด้วยเหรอพลอย แก๊งนี้แก๊งพี่มาร์ติน วิศวะปีสามเลยนะเว้ย ตัวท็อปของมหาลัยทั้งนั้น"

"อืม..." พลอยชมพูปรายตามองร่างสูงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า มือบางขยับสายสะพายกระเป๋าใบหรูที่เข้ากับลุคคุณหนูสุดมั่นของเธอเล็กน้อย ก่อนจะตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

"ก็แค่.คนเคยรู้จักน่ะ ไม่มีอะไรสลักสำคัญหรอก ไปกินข้าวกันเถอะ พวกแกหิวไม่ใช่เหรอ"

พูดจบ ร่างระหงก็เตรียมจะหันหลังเดินหนีไปอย่างไร้เยื่อใย แต่ความร้อนรนทำให้มาร์ตินลืมตัว เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้แน่น

"เดี๋ยวสิพลอย อย่าเพิ่งไป ขอพี่คุยด้วยก่อน สองปีที่ผ่านมาพลอยหายไปไหนรู้มั้ยว่าพี่ตามหาพลอยแทบพลิกแผ่นดิน พี่"

"ปล่อยค่ะ "

พลอยชมพูสะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ่อนโยนและยอมเขาทุกอย่าง บัดนี้แข็งกร้าวและตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง

"กรุณาให้เกียรติกันด้วยค่ะ รุ่นพี่"

หญิงสาวเน้นคำว่ารุ่นพี่อีกครั้งเพื่อตอกย้ำสถานะ

"เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันเป็นการส่วนตัว และที่สำคัญเลิกวุ่นวายกับชีวิตของพลอยสักที เพราะตอนที่พลอยยืนอยู่ตรงหน้า รุ่นพี่เป็นคนผลักพลอยทิ้งไปเอง จำไม่ได้เหรอคะ?"

ประโยคเชือดเฉือนนั้นทำให้มาร์ตินยืนอึ้งราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางโรงอาหาร ผู้คนที่เดินผ่ไานไปมาเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ พลอยชมพูไม่ได้สนใจสายตาใคร เธอเพียงแค่ส่งยิ้มเยือกเย็นให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย

"ขอตัวนะคะ เสียเวลาเข้าเรียน"

ร่างบอบบางหันหลังเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนสนิททั้งสองคน ทิ้งให้มาร์ตินยืนนิ่งงันราวกับรูปปั้น แผ่นหลังเล็กที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา... เหมือนกับภาพในวันปัจฉิมนิเทศเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

เพียงแต่ครั้งนี้ คนที่เจ็บปวดเจียนตายจนแทบจะล้มทั้งยืน ไม่ใช่ยัยแว่นสุดเฉิ่มคนนั้นอีกแล้ว แต่เป็น เขาเองในตอนนี่

"ไอ้มาร์ติน ไหวมั้ยวะมึง"

แทนไทเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ เมื่อเห็นว่ามาร์ตินเอาแต่ยืนก้มหน้า มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

กรรมตามสนองมันเป็นแบบนี้นี่เองความรู้สึกของการถูกทิ้งให้อยู่ข้างหลัง ถูกหมางเมินจากคนที่รักสุดหัวใจ มาร์ตินเพิ่งจะเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ก็วันนี้