ทวงคืนหัวใจยัยแฟนเก่านายวิศวะ

พบเจอ

กาลเวลาหมุนเปลี่ยนผ่านไปถึงสองปีเต็ม

จากสองปีที่สอนให้เด็กสาววัยมัธยมเติบโตขึ้น ทั้งความคิด จิตใจ และรูปลักษณ์ภายนอก

หน้ากระจกบานใหญ่ในคอนโดหรูใกล้ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย พลอยชมพูในวัยสิบเก้าปีกำลังยืนสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง รอยยิ้มสดใสและมั่นใจระบายอยู่บนใบหน้าสวยหวานไร้ที่ติ ผิวพรรณของเธอขาวเนียนละเอียด จากการดูแลตัวเองอย่างเคร่งครัดมาตลอดสองปี

และที่สำคัญที่สุ บนใบหน้าของเธอไม่มีกรอบแว่นตาหนาเตอะ หรือแม้กระทั่งคอนแทคเลนส์อีกต่อไปแล้ว

เงินเก็บจากการทำงานพิเศษและค่าขนมที่เธอตั้งใจสะสมมาตลอด ถูกนำไปใช้กับการทำ เลสิก จนสำเร็จ ตอนนี้ดวงตากลมโตของเธอมองเห็นโลกใบนี้ได้อย่างชัดเจนและสมบูรณ์แบบกับเรือนผมสีชมพูสดใส ชุดนักศึกษาที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนรูปมานานเข้ากับกระโปรงทรงเอที่ขับให้ช่วงขาดูเรียวยาว

วันนี้คือวันแรกของการเปิดภาคเรียนในฐานะ เฟรชชี่คณะบัญชีมหาวิทยาลัยชื่อดังซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ผู้ชายใจร้ายคนนั้นเรียนอยู่

เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษาสัญญาโง่ๆ ในอดีต แต่เธอสอบติดที่นี่ด้วยความสามารถของตัวเอง และเธอจะไม่ยอมปล่อยให้อดีตแย่ๆ มาเป็นอุปสรรคขวางกั้นอนาคตการเรียนของเธอเด็ดขาด

"พลอยๆ ทางนี้แก"

เสียงเรียกเจื้อยแจ้วดังขึ้นทันทีที่พลอยชมพูก้าวเท้าเข้ามาใต้ถุนตึกคณะบัญชีโดนัม และข้าวหอม สองเพื่อนสาวสุดแซ่บที่สนิทกันมาตั้งแต่ช่วงปฐมนิเทศโบกมือเรียกเธอหยอยๆ

"โอ้โห... วันนี้เพื่อนฉันสวยสับทะลุปรอทมากจ้า เดินเข้ามาทีนึกว่านางฟ้าลงมาโปรด ดูดิ พวกผู้ชายโต๊ะข้างๆ มองแกตาไม่กะพริบแล้ว"

ข้าวหอมเอ่ยแซวทันทีที่พลอยชมพูเดินมาทรุดตัวลงนั่ง

"เว่อร์ไปแล้วข้าวหอม ก็แต่งตัวปกติป่าวแก"

พลอยชมพูหัวเราะร่วน ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายสดใสไร้ซึ่งความเศร้าหมองใดๆ

ในขณะเดียวกัน ที่ลานเกียร์หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล...

*มาร์ติน ในวัยยี่สิบเอ็ดปี นักศึกษาชั้นปีที่สาม ผู้พ่วงตำแหน่งอดีตเดือนคณะและหนุ่มฮอตตลอดกาล กำลังยืนพิงรถยุโรปคันหรูของตัวเองอยู่กลางวงล้อมของแก๊งเพื่อนสนิทอย่าง แทนไท เอฟ และ เบียร์ผมสีดำสนิทของเขาถูกเซ็ตมาอย่างดีเข้ากับเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นความกร้าวใจแบบฉบับหนุ่มวิศวะ

สองปีที่ผ่านมา มาร์ตินยังคงคบหากับแก้มใสบังหน้าเพื่อความสบายใจของครอบครัว แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นเพียงแค่การควงกันออกงานและกินข้าวตามหน้าที่เท่านั้น ไม่มีใครในกลุ่มเพื่อนที่ไม่รู้ว่า ลึกๆ แล้วมาร์ตินยังคงจมอยู่กับความรู้สึกผิดและโหยหาผู้หญิงที่ชื่อพลอยชมพูอยู่เต็มหัวใจ

"ไอ้มาร์ติน เดี๋ยวมึงไปกินข้าวโรงอาหารกลางกับพวกกูนะ วันนี้เปิดเทอมวันแรก เด็กเฟรชชี่แจ่มๆ เพียบเลยว่ะ"

เอฟเอ่ยชวนพร้อมกับตบไหล่เพื่อน

"เออ ไปดิ"

มาร์ตินตอบรับส่งๆ แววตาของเขาดูว่างเปล่าและเบื่อหน่ายกับทุกสิ่งรอบตัว

กลุ่มหนุ่มหล่อคณะวิศวะเดินกอดคอกันมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมของนักศึกษาทุกคณะ ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัว เสียงซุบซิบและสายตาชื่นชมจากสาวๆ ก็พุ่งตรงมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว แต่ทว่าสายตาของมาร์ตินกลับไม่ได้โฟกัสที่ใครเลย จนกระทั่ง...

ร่างสูงชะงักฝีเท้ากึกราวกับถูกมนต์สะกด เมื่อสายตาคมกริบของเขาปะทะเข้ากับกลุ่มนักศึกษาหญิงคณะบัญชีที่กำลังเดินสวนทางมา

ผู้หญิงคนที่เดินอยู่ตรงกลางผมสีชมพูสดโดดเด่น สวยสะกด และคุ้นตาจนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรง

ใบหน้าสวยหวานไร้กรอบแว่น ดวงตากลมโตที่เขาจำได้ฝังใจ รอยยิ้มสดใสที่เขาไม่ได้เห็นมาตลอดสองปีเต็ม.

"พ...พลอย "

เสียงเรียกชื่อนั้นหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากหยักที่สั่นระริก มาร์ตินเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยเหี่ยวเฉาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สองขาของเขาก้าวออกไปหาผู้หญิงคนนั้นโดยอัตโนมัติ ท่ามกลางความงุนงงของเพื่อนๆ

"พลอย พลอยจริงๆ ด้วย"

ร่างสูงไปหยุดยืนขวางหน้าหญิงสาวเอาไว้ นัยน์ตาสีเข้มสั่นไหวไปด้วยความดีใจ ความคิดถึง และความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาพร้อมๆ กัน

พลอยชมพูชะงักฝีเท้า เธอช้อนตามองผู้ชายในชุดเสื้อช็อปที่ยืนขวางหน้าเธออยู่ นัยน์ตาคู่สวยที่เคยฉายแววรักใคร่ บัดนี้กลับเรียบเฉย เย็นชา และว่างเปล่าจนมาร์ตินรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีพีชของหญิงสาวเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนที่น้ำเสียงหวานทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจจะดังขึ้น

"ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าเราสนิทกันถึงขั้นเรียกชื่อเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ รุ่นพี่?"