ร่างบอบบางของพลอยชมพูก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ และมุ่งหน้าออกจากห้างสรรพสินค้าด้วยอาการเหม่อลอยราวกับคนไร้วิญญาณ ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายสดใสบัดนี้เหม่อมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย หยาดน้ำตายังคงทิ้งคราบเป็นทางยาวบนแก้มใส ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมด เสียงผู้คนจอแจรอบกายและเสียงรถยนต์บนท้องถนนไม่สามารถทะลวงผ่านกำแพงความช็อกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอได้เลย
คำว่าท้องยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท มือเล็กยกขึ้นมากุมที่หน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกหวาดกลัว สับสน และมืดแปดด้านถาโถมเข้าใส่จนสองขาแทบจะก้าวไม่ออก หญิงสาวเดินโซเซไปตามทางเดินฟุตบาทที่ค่อนข้างเปลี่ยวและไร้ผู้คนในช่วงพลบค่ำ เพื่อมุ่งหน้าไปรอเรียกแท็กซี่ที่จุดจอดรถด้านหลังห้าง
โดยที่พลอยชมพูไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า...
ใครบางคนกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวทุกที
เบื้องหลังร่างบางที่กำลังเดินทอดน่องอย่างสิ้นหวัง ปรากฏร่างข
