ทวงคืนหัวใจยัยแฟนเก่านายวิศวะ

เปิดเรื่อง

“เราเลิกกันเถอะ พี่อายเพื่อนว่ะที่มีแฟนเฉิ่มๆ ใส่แว่นหนาเตอะแบบเธอ เดินควงไปไหนก็มีแต่คนหัวเราะเยาะ”

ใช่..เพราะประโยคแสนร้ายกาจนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แม้เวลาจะผ่านไปถึงสองปีเต็ม แต่พลอยชมพูไม่เคยลืมวินาทีที่หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ น้ำตาที่เคยไหลอาบแก้มในวันนั้น เป็นแรงผลักดันชั้นดีที่ทำให้ยัยแว่นสุดเฉิ่มลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเองใหม่ทั้งหมด

ดวงตากลมโตที่เคยถูกบดบังด้วยเลนส์หนา บัดนี้เปล่งประกายโฉบเฉี่ยวหลังจากผ่านการทำเลสิก ผิวพรรณได้รับการดูแลอย่างดีจนขาวใสเนียนละเอียดราวกับกระจก รูปร่างบอบบางที่เคยซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าตัวโคร่ง ถูกแทนที่ด้วยสัดส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบในชุดนักศึกษาที่เข้ารูปพอดิบพอดี

วันนี้ ยัยเฉิ่มคนเดิมได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงพลอยชมพู เฟรชชี่สาวสวยสุดแซ่บแห่งคณะบัญชี ที่เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย ก็สามารถสะกดทุกสายตาให้จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว

“แกดูนั่นดิ คณะบัญชีปีนี้มีนางฟ้าหลงมาด้วยว่ะ”

เสียงซุบซิบและเสียงแซวจากกลุ่มนักศึกษาชายดังขึ้นตลอดทาง พลอยชมพูเพียงแค่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยและส่งยิ้มบางๆ อย่างคนที่มีความมั่นใจ ทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับต้องสะดุดลง เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

มาร์ติน

เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่รับกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้นผู้ชายที่ทิ้งเธอไปอย่างเลือดเย็นพร้อมกับข่าวลือว่าเขามีแฟนใหม่ทันทีที่สอบติดมหาลัย วันนี้เขายังคงดูโดดเด่นในเสื้อช็อปสีสีกรมท่า เดินไปไหนมาไหนรอบตัวเขามีสาวๆ มองตามกันตาละห้อย

วินาทีที่ดวงตาคมกริบของมาร์ตินตวัดมาสบตากับเธอ ร่างสูงถึงกับชะงักงัน นัยน์ตาสีเข้มของเขาสั่นไหวและเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงสวยจัดที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า คือคนเดียวกับยัยเฉิ่มที่เขาเคยสลัดทิ้งอย่างไม่ไยดีจริงๆ หรือ?

เขาจำเธอได้ แน่นอนว่าเขาต้องจำดวงตาคู่นั้นได้

ขายาวๆ ของชายหนุ่มก้าวพรวดเข้ามาหาเธออย่างลืมตัว ท่ามกลางความตกตะลึงของกลุ่มเพื่อนวิศวะ ริมฝีปากหยักเปิดออกเอ่ยเรียกชื่อที่คุ้นเคยด้วยน้ำเสียงดีใจ

"พลอย... นั่นพลอยใช่มั้ย?"

พลอยชมพูปรายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเยื่อใยหรือความโหยหาใดๆ เธอไม่ได้หลบตา ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนในอดีต ก่อนที่ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสวยจะเหยียดยิ้มเย็นชา

"ขอโทษนะคะ"

น้ำเสียงหวานทว่าเชือดเฉือนหลุดออกจากปากบาง "เราสนิทกันถึงขั้นเรียกชื่อเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ?"

พูดจบ ร่างระหงก็สะบัดหน้าเดินเชิดผ่านร่างสูงไปอย่างไม่แยแส ทิ้งให้อดีตคนเคยรักยืนอึ้งราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางสี่แยก พลอยชมพูก้าวเดินต่อไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอเดินตรงไปหาโดนัทและข้าวหอมสองเพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าคณะบัญชี

"ใครวะแก โคตรหล่อเลย เด็กวิศวะเหรอ?"

โดนัทกระซิบถามตาโต ขณะมองข้ามไหล่พลอยชมพูไปที่ร่างสูงซึ่งยังคงยืนมองตามหลังเพื่อนเธอไม่วางตา

"ไม่รู้สิ แค่คนไม่รู้จักน่ะ"

พลอยชมพูตอบเสียงเรียบ แต่แววตาซ่อนความสะใจเอาไว้ลึกๆ

เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ยัยเฉิ่มที่เคยนอนร้องไห้เจียนตายคนนั้นไม่มีอีกต่อไปแล้ว ต่อจากนี้จะมีแต่พลอยชมพูคนใหม่ ที่จะทำให้ผู้ชายอย่างเขารู้สึกเสียดายจนแทบกระอักเลือด