เวลาผ่านไปรวดเร็วกว่าหนึ่งเดือนกว่าๆ..
เรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลาคินหายเงียบเข้ากลีบเมฆ ไม่มาปรากฏตัวให้พลอยชมพูเห็นหน้าอีกเลยนับตั้งแต่วันที่ถูกฉีกหน้ากลางคณะ ส่วนมาร์ตินเองก็ดูเหมือนจะยอมถอดใจไปแล้วเช่นกัน เขาไม่ได้มาดักรอ ไม่ได้ส่งข้าวส่งน้ำ หรือมาวุ่นวายให้เธอเห็นหน้าอีก แม้ในบางครั้งที่บังเอิญเดินสวนกันในมหาลัย ร่างสูงก็ทำเพียงแค่มองเธอด้วยสายตาเศร้าสร้อยและเว้นระยะห่างอย่างคนเจียมตัว
ทุกอย่างควรจะกลับมาสงบสุขและเป็นปกติ หากไม่ใช่เพราะร่างกายของพลอยชมพูกำลังประท้วงอย่างหนัก
โรงอาหารคณะบัญชีในช่วงพักเที่ยง บรรยากาศเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ลงมาหาอาหารทาน โดนัทและข้าวหอมเดินถือจานข้าวพะโล้และกะเพราหมูสับกลิ่นหอมฉุยมาวางที่โต๊ะประจำ โดยมีพลอยชมพูนั่งฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะด้วยความอ่อนเพลีย
"ยัยพลอย แกเป็นอะไรเนี่ย ช่วงนี้ดูเพลียๆ หลับในคลาสอาจารย์สมศรีไปตั้งส
