ร่างสูงใหญ่ของอดีตเดือนคณะวิศวะทำได้เพียงยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล
นัยน์ตาสีเข้มทอดมองท้ายรถแท็กซี่ที่แล่นห่างออกไปจนลับสายตา แม้สัญชาตญาณดิบในใจจะร้องตะโกนให้เขาวิ่งไปโบกแท็กซี่อีกคันเพื่อตามเธอไปให้ถึงคอนโด แต่สองขาของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน
มาร์ตินยกมือขึ้นเสยเรือนผมของตัวเองอย่างแรงจนเสียทรง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาตัดสินใจที่จะไม่ที่ตามไป ในตอนนี้
ไม่ใช่เพราะเขาถอดใจ หรือยอมแพ้ให้กับคำโกหกทำร้ายจิตใจที่เธอพ่นออกมาเมื่อครู่ เขารู้ดีว่าพลอยชมพูไม่มีวันไปนอนกับใครหน้าไหนทั้งนั้นเขามั่นใจว่า
เด็กในท้องคือสายเลือดของเขาอย่างแน่นอ แต่ที่เขาเลือกจะหยุดยืนอยู่ตรงนี้ เป็นเพราะเขารู้ดีว่าหากดันทุรังตามไปคาดคั้นเธอต่อในเวลานี้ ทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายลง
พลอยชมพูกำลังอยู่ในภาวะที่อารมณ์อ่อนไหวและเปราะบางอย่างหนัก หากเขายังดึงดันจะเอาชนะและเรีย
