อ้ะ ..โอ้ย .
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องพักระดับวีไอพีของโรงแรม ร่างบอบบางที่หลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาเริ่มขยับตัวเปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าเพียงแค่ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดร้าวก็แล่นริ้วขึ้นมาจากช่วงกลางลำตัวจนพลอยชมพูต้องเผลอสูดปากและนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับฉายหนังซ้ำ ภาพที่เธอไร้สติจากฤทธิ์ยา ภาพที่เธอกอดรัดและอ้อนวอนขอร้องให้เขาช่วยดับความทรมาน ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกจังหวะรักที่ทำเมื่อคืนเธอจำมันได้ทั้งหมด
"ตื่นแล้วเหรอพลอย... เจ็บมากไหม"
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นข้างเตียง พลอยชมพูหันไปมองก็พบกับร่างสูงของมาร์ตินที่สวมเพียงกางเกงสแล็กสีเข้มท่อนบนเปลือยเปล่าอวดมัดกล้ามและรอยขีดข่วนจางๆ จากฝีมือเธอ นัยน์ตาสีเข้มของเขาฉายแววห่วงใยและรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด
พลอยชมพูไ
