ทวงคืนหัวใจยัยแฟนเก่านายวิศวะ

คนใหม่

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มที่เปิดภาคเรียน ชีวิตเฟรชชี่ของพลอยชมพูควรจะสงบสุขและเต็มไปด้วยสีสันของการเริ่มต้นใหม่ หากไม่มีวิญญาณสัมภเวสีในคราบหนุ่มหล่อคณะวิศวะที่ชื่อมาร์ติน คอยตามติดเป็นเงาตามตัวตลอด

ไม่ว่าเธอจะมาเรียนที่ตึกคณะ พักกินข้าวที่โรงอาหาร หรือแม้แต่ตอนเลิกเรียนเพื่อรอเพื่อนกลับหอ ร่างสูงในชุดนักศึกษาชิดคอที่สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีกรมท่าก็จะปรากฏตัวให้เห็นเสมอ พร้อมกับแก้วชานมไข่มุก ขนมเค้ก หรือไม่ก็รอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามส่งมาให้เธออย่างไม่ลดละ

"พลอย วันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย พี่ซื้อชานมของโปรดมาให้พลอยด้วยนะ"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับแก้วชานมเย็นเจี๊ยบที่ถูกยื่นมาตรงหน้า พลอยชมพูที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะบัญชีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยแววตาหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง

"พลอยบอกรุ่นพี่กี่ครั้งแล้วคะ ว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาให้ พลอยไม่กิน และพลอยก็รำคาญมากๆ ด้วย"

หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงขึ้นมาทันที

มาร์ตินหน้าเจื่อนลง แต่ความหน้าด้านหน้าทนที่ตั้งปณิธานเอาไว้ทำให้เขายังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม ไม่ยอมถอยห่างไปไหน

"แต่ก่อนพลอยชอบกินร้านนี้นี่นาพี่แค่อยากดูแลพลอยบ้าง ให้โอกาสพี่..."

"หยุดพูดคำว่าโอกาสเถอะค่ะ มันน่ารำคาญ"

พลอยชมพูแทรกขึ้นมาเสียงห้วน ดวงตากลมโตตวัดมองซ้ายขวาเมื่อเห็นว่าเริ่มมีนักศึกษาคนอื่นมองมาที่พวกเธอ

"รุ่นพี่กลับไปที่คณะตัวเองเถอะค่ะ พลอยไม่อยากมีปัญหา"

"ปัญหาอะไร พลอยไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีใครกล้าทำอะไรพลอยหรอก"

"ก็ปัญหาจากแฟนของรุ่นพี่ไงคะ"

พลอยชมพูกระแทกเสียง

"ตราบใดที่พี่แก้มใสยังเดินตามควงแขนรุ่นพี่ออกหน้าออกตา พลอยก็ไม่อยากเอาตัวเข้าไปเกลือกกลั้วด้วย พลอยไม่อยากถูกคนทั้งมหาลัยตราหน้าว่าเป็นมือที่สามหรอกนะคะ ไปเคลียร์ตัวเองให้จบก่อนเถอะค่ะ แล้วค่อยมาคุยกับพลอยอ้อ ไม่สิ ต่อให้เคลียร์จบ พลอยก็ไม่คุยด้วยอยู่ดี"

คำตอกกลับที่แสนเจ็บแสบทำเอามาร์ตินถึงกับสะอึก เขาพยายามจะอ้าปากอธิบายว่าเขากับแก้มใสไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากข้อตกลงบ้าๆ ของผู้ใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"น้องพลอยครับ รอนานมั้ย พี่ขอโทษทีที่ลงมาช้านะครับ"

ทั้งพลอยชมพูและมาร์ตินหันไปมองตามเสียง ร่างสูงโปร่งของ คินรุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตจากคณะบริหารธุรกิจ ดีกรีประธานสโมสรนักศึกษาเดินส่งยิ้มกว้างเข้ามาหา ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์โอปป้าของเขาทำให้สาวๆ แถวนั้นถึงกับเหลียวมองเป็นตาเดียว

ทันทีที่เห็นหน้าคิน สัญชาตญาณดิบของมาร์ตินก็ทำงานทันที เขาขยับตัวเข้าไปยืนบังหน้าพลอยชมพูเอาไว้ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความหึงหวงและไม่พอใจ เพราะในหมู่นักศึกษาชายด้วยกัน ใครๆ ก็รู้กิตติศัพท์ความเจ้าชู้และนิสัยเสียลึกๆ ของไอ้คิน บริหารฯ คนนี้ดีว่ามันเป็นเสือผู้หญิงที่ชอบหลอกฟันเด็กปีหนึ่งแค่ไหน

"มึงมาทำไมไอ้คิน"

มาร์ตินกดเสียงต่ำถามอย่างเอาเรื่อง

คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองอดีตเดือนวิศวะด้วยแววตายียวน

"อ้าว ไอ้มาร์ติน กูต่างหากที่ต้องถามมึง ว่ามึงมาทำอะไรตรงนี้ กูมารับว่าที่แฟนของกูไปกินข้าวใช่มั้ยครับน้องพลอย"

ประโยคท้ายคินชะโงกหน้าข้ามไหล่มาร์ตินไปส่งยิ้มหวานให้พลอยชมพู

พลอยชมพูที่เมื่อครู่ยังทำหน้าบึ้งตึงใส่เขา บัดนี้กลับเผยรอยยิ้มสดใสและดวงตาที่เป็นประกาย เธอจงใจทำหน้าตาร่าเริงเพื่อปั่นประสาทคนหน้ามึนตรงหน้า ร่างบางลุกขึ้นยืนแล้วเดินเบี่ยงตัวหลบมาร์ตินไปยืนอยู่ข้างๆ คินอย่างจงใจ

"พลอย พลอยไปยุ่งกับมันทำไม พลอยไม่รู้หรอว่าไอ้คินมันสันดานเป็นยังไง มันไว้ใจไม่ได้นะ"

มาร์ตินร้อนรนจนเก็บอาการไม่อยู่ เอื้อมมือจะไปคว้าแขนเล็ก แต่คินกลับเบี่ยงตัวบังพลอยชมพูไว้ได้ทัน

"สันดานกูมันทำไมวะ อย่างน้อยกูก็ไม่เคยทิ้งผู้หญิงให้ร้องไห้เหมือนหมาแล้วไปคบคนใหม่เพราะกลัวขัดใจพ่อก็แล้วกัน"

คินสวนกลับแทงใจดำ ทำเอามาร์ตินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

"หยุดก้าวร้าวใส่พี่คินเถอะค่ะพี่มาร์ติน"

พลอยชมพูเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรำคาญจัด

"พี่คินเขาดูแลพลอยดีกว่าคนใจร้ายแบบรุ่นพี่ตั้งเยอะ และที่สำคัญ เราเลิกกันไปแล้ว พี่เองก็มีพี่แก้มใสอยู่แล้วทั้งคน เลิกยุ่งกับพลอยสักทีเถอะค่ะ"

พูดจบ พลอยชมพูก็หันไปส่งยิ้มหวานให้คินอีกครั้ง "เราไปกันเถอะค่ะพี่คิน พลอยหิวแล้ว"

"ครับ ไปกันเถอะ"

คินส่งยิ้มเยาะเย้ยให้มาร์ตินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินถือกระเป๋าให้พลอยชมพูและพาเธอเดินออกไปจากใต้ตึกคณะ

มาร์ตินยืนตัวแข็งทื่อ ฝ่ามือหนากำแน่นจนสั่นสะท้าน เขามองแผ่นหลังของพลอยชมพูที่เดินเคียงคู่ไปกับผู้ชายคนอื่นด้วยหัวใจที่ปวดร้าวและร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เธอไม่เชื่อคำเตือนของเขา แถมยังจงใจตอกย้ำสถานะแฟนเก่าให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจ

ยิ่งเห็นว่าไอ้คินแอบลอบมองพลอยชมพูด้วยสายตาแทะโลมจากด้านหลัง มาร์ตินก็ยิ่งแทบคลั่ง เขาจะไม่มีวันยอมให้ไอ้รุ่นพี่เวรนั่นทำมิดีมิร้ายกับผู้หญิงของเขาเด็ดขาด ต่อให้เธอจะเกลียดเขาจนไม่อยากมองหน้า เขาก็จะตามประกบ ตามขัดขวางทุกที่ที่มีมันกับเธอ