ความเงียบงันโรยตัวลงมาปกคลุมบริเวณหน้าเคาน์เตอร์จ่ายยาอย่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง พลอยชมพูจ้องมองสมุดฝากครรภ์เล่มสีชมพูในมือของชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาตรงหน้า
"เอาคืนมานะคะ"
หญิงสาวได้สติ รีบพุ่งเข้าไปกระชากสมุดฝากครรภ์กลับมาแนบอกด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะก้าวถอยหลังรักษาระยะห่างจากเขา
"พลอยท้องได้เจ็ดสัปดาห์แล้วอายุครรภ์มันตรงกับคืนนั้นพอดี
มาร์ตินก้าวต้อนเข้าไปหา นัยน์ตาสีเข้มของเขาฉายแววคาดคั้นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
"ทำไมถึงใจร้ายนักพลอย ทำไมถึงคิดจะปิดบังเรื่องลูกของเรา"
"ลูกของเราเหรอ.. หึ"
พลอยชมพูแค่นหัวเราะออกมาทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นคำโกหกคำโตออกไปเพื่อปกป้องตัวเองและลูกในท้อง
"พี่มาร์ตินเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าเด็กในท้องพลอยคือลูกของพ
