Bu hayatta kimseye güvenmemeyi çok net bir şekilde yaşayarak öğrenmiştim. Bir bakışa, bir gülüşe kanmamak gerektiğini anlamıştım. Bazı şeyler bizim gördüğümüz gibi olmuyordu. Sen gördüğünü sanıyordun ama koca bir yanılgı alıyordun karşılığında. Yalnızca görmek istenileni görüyordun aslında.
Ben, bana karşı tavırlarına, bakışlarına, gülüşlerine çok büyük anlamlar yüklemiştim. Herkesten sakladığı gerçek yüzünü görebildiğimi, konuşmasa bile sessizliğinden söyleyemediklerini anlayabildiğimi, o'nun için sıradan biri değil de özel biri olduğumu sanmamın koca bir aptallıktan ibaret olduğunu sonunda anlamıştım. Keşke bunu bu şekilde öğrenmiş olmasaydım diyorum ama iş işten geçeli çok olmuştu.
Hayat benim için hiçbir zaman kolay olmamıştı, bunun bilincindeydim. İlk aldığım yara da bu değildi ama
