“Drake!” I screamed his name before I even realized it. Para tuloy akong nabingi sa sariling sigaw. Drake stopped mid-step and looked at me, straight at my very embarrassed face. Pareho kaming napako sa kinatatayuan namin, staring at each other like two lost puppies. “Drop the bags, please,” I said, though my voice came out timid, almost shaking. Sinunod niya naman agad at hindi na nagtanong. Tipid siyang ngumiti, pagkatapos ay bumalik sa kanyang upuan. His eyes stayed on me the whole time. I didn’t even move. Para akong estatwa sa sobrang awkward. He was just messing with me. Hindi naman talaga siya sasama sa akin. Gusto niya lang akong asarin, gaya ng lagi niyang ginagawa noon. “You don't have to be embarrassed, Blaire.” Walang halong pang-aasar sa boses ni Drake habang sinasabi '

