รสิตาตื่นขึ้นมาตอนเช้าในห้องของตัวเอง เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป ความอบอุ่นรอบกายที่มันมากกว่าผ้าห่ม เธอรู้ดีว่ากำลังถูกโอบกอดจากคนด้านหลัง ร่างกายของเธอและเขาแนบชิดกันแทบจะเรียกได้ว่าไร้ช่องว่างกันเลยทีเดียว กลิ่นน้ำหอมที่เย็นสดชื่น ทว่ากลับเจือจางนั้นเธอจำได้ดีว่าเป็นของใคร
“คุณกร” ส่งเสียงร้องเรียกเขาอย่างแผ่วเบาและขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ไร้ปฏิกิริยาตอบรับ ราวกับว่าเขากำลังหลับสนิทอยู่ รสิตาค่อย ๆ ขยับตัวออกมาจากอ้อมกอดของเขา แต่ทว่ากลับรู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดที่แน่นขึ้น
“จะไปไหนครับ” น้ำเสียงงัวเงียคล้ายกับคนยังไม่ตื่นก็ยืนยันได้ว่านี่คือกรวิวัฒน์ เดิมทีตอนที่เขายังหลับสนิทอยู่เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแต่พอเป็นตอนนี้หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น ความรู้สึกขัดเขินมันพุ่งเข้ามาที่เธออย่างแรง
“เอ่อ คุณกรคะ ปล่อยริต้าก่อน”
“คุณตื่นแล้วใช่ไหมครับ เมื่อคืนคุณละเมอหนักมาก จนคิดว่าไม่
