“เอาล่ะครับผู้จัดการ ผมว่าเราอาจจะต้องไปดีลกับอีกร้านนึงที่ราคาสูงกว่า เพื่อจะมาโปะในส่วนที่ขาดหายไป ผมว่าสั่งเผื่อทั้งเดือนเลยก็ดีนะ หากเกิดปัญหาขึ้นมาจริง ๆ มันจะได้ไม่เดือดร้อนเรา” กรวิวัฒน์ได้ข้อสรุปหลังจากที่สังเกตรสิตามาสักพัก เขารู้สึกได้ว่ามันใกล้จะถึงจุดที่เป็นปัญหาใหญ่แล้ว ดูจากอาการเคร่งเครียดในแต่ละวันของเธอ บวกกับอาการละเมอที่มักจะพูดถึงยอดสินค้าบ่อย ๆ คาดว่าตอนนี้ที่บริษัทของเธอนั้นมันเริ่มจะเอาไม่อยู่แล้ว
“หมายความว่าไงครับบอส หรือว่าทางฝั่งของคุณริต้าเธอดูเหมือนจะไม่ส่งของมาให้เราแล้วเหรอครับ” ผู้จัดการหนุ่มมองหน้าผู้เป็นนายเมื่อเห็นว่ากรวิวัฒน์ทำสีหน้าที่ดูมั่นใจ เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าเรื่องนี้มันคงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว
“ก็ประมาณนั้นแหละ ผมก็พอจะรู้มาบางอย่าง ยังไงเราก็ต้องรีบจัดการในส่วนของเรานะ เดี๋ยวถ้าผมคุยกับคุณริต้าเรียบร้อยแล้วเรื่องปัญหาที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
