“ผมไม่ได้ต้องการจะปิดบังคุณริต้าจริง ๆ นะครับ แต่ว่ามันยังไม่มีโอกาสจะบอกเรื่องนี้สักที ไหน ๆ มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ผมก็คงจะต้องบอกความจริงในวันนี้ ก็อย่างที่พูดไปเมื่อครู่ครับ ผมเป็นเจ้าของบาร์” กรวิวัฒน์ร่ายยาว เขาไม่มีสิ่งใดที่จะปิดบังได้อีกแล้ว
“แล้วที่ผ่านมาล่ะคะ ริต้าจำได้ว่าคุณมาดูแลริต้าในฐานะโฮสต์”
“มันก็ใช่ครับ แต่ว่ามันก็อยู่ในสภาวะจำยอม ผมยังไม่มีเวลาหรือโอกาสได้บอกกับคุณริต้าเลย อีกอย่างคุณก็ไม่เคยถามผมนี่ครับ โทรมาทีไรก็มีแต่ร้องขอให้ผมมาอยู่ด้วย”
“แล้วคุณก็มาเนี่ยนะคะ หรือว่าที่คุณรับงานนอกแบบนี้มันเป็นเพราะว่าที่ร้านกำลังมีปัญหาเรื่องเงินเหรอคะ” เธอไม่ได้รู้สึกโกรธที่รู้ช้า แต่กำลังนึกสงสัยอยู่ว่าเหตุใดเขาจึงปิดบังทุกครั้งที่มาอยู่ด้วยกัน เธอก็ให้ค่าจ้างไปมากพอสมควรตัวเขาเองก็ดูพึงพอใจที่ได้รับมัน
“มันไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องเงินหรอกครับ อันที่จริงผมเริ่มรู้สึกสนใจคุณ
