จนกระทั่งล่วงเลยมาจนถึงช่วงสายของวัน กรวิวัฒน์ตื่นขึ้นมาเพราะแสงตะวันที่แยงตาเข้ามาผ่านผ้าม่านที่ปลิวไสวจากแรงลม เขาสะลึมสะลือเล็กน้อยพร้อมกับพลิกตัวหันหลังให้กับแสงนั้น ทว่ากลับมีความรู้สึกหนึ่งปลุกให้เขาตื่น นั่นก็คือเขายังไม่ได้บอกรสิตาว่าจะกลับบ้านในกลางดึก
ชายหนุ่มกุลีกุจอรีบคว้าหาโทรศัพท์ที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงนอนเพื่อเช็คดูว่ามีใครโทรมาหรือไม่ ปรากฏว่ามีสายที่ไม่ได้รับจากรสิตา 3 สายทำให้เขารู้สึกร้อนรนเป็นอย่างมากจึงต้องรีบติดต่อกลับทันที
“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงปลายสายที่ฟังดูแล้วให้ความรู้สึกเย็นชา ทำให้เขารู้สึกตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
“เอ่อ คุณริต้าครับ คือว่าผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่เมื่อคืนกลับบ้านมาโดยที่ไม่ได้บอกคุณก่อน”
“คุณกลับตั้งแต่เมื่อคืนเลยเหรอคะ ริต้านึกว่าคุณตื่นก่อนริต้าแล้วก็กลับในช่วงเช้าเสียอีก ไม่เป็นไรค่ะ ริต้าไม่ได้คิดมาก เพียงแค่โทรหาเพราะอยากรู้ว่ากลับไปตั้ง
