Babam adım attığı anda sanki her şey durdu. Bu hayal değildi. Babam şu an karşımda duruyordu. Daha fazla beklemeden koşup sıkıca sarıldım. Konusunu içime çekerken saçımda öpücüğünü hissettim.
-Kızım..
İşte bu tek kelime bana yetmişti. Bunca yorgunluk ,bunca karmaşa arasında bana nefes almak gibi gelmişti. Göz yaşlarımı tutamıyordum. Geri çekildiğimde babam bana gülümsedi. Göz yaşlarımı silip "Ağladığını görmek istemiyorum."dedi.
-Onlar seni gördüğüm için, mutluluk göz yaşları.
Babam bir kere daha beni kendine çekip sarıldı. "Seni çok özledim kızım. Gel oturalım." Babamdan ayrılmadan yan yana oturduk. Hala inanamıdığım için gülümseyip duruyordum.
Babam girdiği kapıya bakıp sessizce "Mektubumu okudun mu?"dedi. Sadece gözlerim ile onayladım. "Kabul ettin ki buradasın. Yoksa gelmezdin."
