...
İnsanları öldüren silahlar değil, yine insanlardır.
...
Sanki her şey bir rüyaydı. Hemde kötü bir rüya... Önümde belirsizliğe uzanan bir yol, ne sağa ne de sola ilerliyordu. Sonunu bilmediğim, ucu bucağı görünmeyen düz bir yolda ilerliyordum. Bedenim irademe karşı geliyor ve kendini bu belirsiz yola bırakmış ilerliyordu. Bir el beni tutup kurtarsın istiyordum. O elin sahibide en sevdiğim insanın olması gerekiyordu. Çünkü, beni bu yoldan sadece o insan kurtarabilirdi.
Kirpiklerimin elmacık kemiğime değişini hissettiğimde kurtulduğumu, bu kötü rüyadan uyandığımı hissettim. Beni kimin çekip kurtardığını göremesemde kalbimdeki insanın kurtardığını biliyordum. Onun artık beni görmezden geldiğine şahit olsamda, beni kurtaran o kişiydi.
Önce parmaklarımı hareket ettirmeye çalıştım. Sonra
