Enrico Pov...
Para siyang droga na mahirap tanggihan. Kahit ipikit ko ang aking mata, siya pa rin ang kasalanan na hindi ko maiiwasan at matatakasan.
Handa akong tumawid at tumalon sa kabilang baryo basta siya ang magiging kasama ko.
Kapag kasama ko siya lahat ay nagiging mahinahon at nagbabago. Para akong nakahiga sa tumpok ng mga malambot na ulap at nagbibigay ng ibayong saya, katahimikan at excitement. Nawawala ako sa aking sarili na sa paningin ko ay ang kanyang pagsayaw kalakip ng kanyang magandang ngiti.
Hindi ko alam kung anung sumpa o mahika ang dala niya. Hindi ako makakatakas sa kanyang pain tuwing nagkikita kami.
Lunod na lunod na ako sa kanya.
"Kendra may damit ako sa sasakyan. Pakikuha mo naman or pwede naman akong lumabas na nakaganito." Sabi ko sa kanya na may kasamang
