INTRO

2017 Words

ร่างบางก้าวเดินอย่างมั่นใจ แม้ว่าจะยืนบนรองเท้าส้นสูงห้านิ้วก็ไม่มีหวั่น เรือนร่างสะโอดสะองในชุดเดรสสั้นสีดำปักเลื่อมวาววับรับกับแสงไฟที่ตกกระทบ ทำให้โดดเด่นเหนือใคร ผิวของเธอขาวราวกับน้ำนมตามแบบฉบับที่พี่สาวจีนนิยมกัน ตัวชุดเป็นเกาะอกเผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าได้รูปสวย ทุกอย่างถูกรังสรรค์ปั้นแต่งมาอย่างดีจนกระทั่งเลื่อนสายตาขึ้นมามองใบหน้า เส้นผมสีชมพูทิ้งตัวยาวจนถึงบั้นเอว ล้อมกรอบใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตากลมโตเพียงแค่สบมอง ก็พร้อมจะทำให้ผู้คนลืมแม้กระทั่งวิธีการหายใจ จมูกโด่งรั้นได้รูปสวย รับกันเหมาะเจาะ กับริมฝีปากกระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก เมื่อทุกองค์ประกอบบนใบหน้ามารวมกันนั่นยิ่งทำให้เธอสวยงามราวกับภาพวาดที่ควรทะนุถนอมไว้อย่างดี จนได้รับฉายาว่า เกา-จี๋-เหลี่ยน ใบหน้าชั้นสูงจากแฟนคลับชาวจีน ส่วนแฟนคลับอินเตอร์ต่างก็เรียกเธอว่า วิชวล No.1 และชื่อของเธอก็คือไอริ ลาลันนา อัครอธิคมหนึ่งในสมาชิกของวงเกิร์ลกรุ๊ปอันดับหนึ่งของจีน ที่โด่งดังจากรายการประกวดไอดอลรุ่นบุกเบิกที่เป็นการร่วมทุนจากประเทศแถบเอเชีย หญิงสาวเดินขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้บาร์แบบหมุน แล้วยกขาขึ้นไขว่ห้างอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาที่ตกแต่งให้ดูคมมากกว่าปกติกวาดมองบาร์เทนเดอร์รูปหล่ออย่างมีเลศนัย จนชายหนุ่มหลุบตาลงอย่างเขินอาย แล้วเลื่อนแก้วเครื่องดื่มมาตรงหน้า เสียงเพลงดังกระหึ่มและจังหวะเร่งเร้า ทำให้เธอหมุนกายหันหน้าเข้าหาฟลอร์ ที่มีผู้คนจำนวนมากวาดลวดลายพลิ้วไหวอย่างสนุกสนาน ภายใต้แสงไฟสลัว กลับมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง โดดเด่นขึ้นมาในครรลองสายตาเธอ เขามีรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาแลดูแพรวพราวไม่ใช่น้อย ดวงตาที่มีเสน่ห์พลันชะงักกึกแค่เพียงหันมาเห็นเธอ หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มสวยงามเจิดจรัส จึงชูแก้วในมือขึ้น เป็นเชิงทักทายและขอชนแก้ว นั่นยิ่งทำให้นักล่าอย่างเขาเสียอาการ มองเธออย่างเหม่อลอย ชายหนุ่มเกิดความรู้สึกวาบหวามอยู่ในอก แค่เธอปรายตามองเขาก็พร้อมจะยอมพลีกายถวายตัว ร่างกายราวกับไร้การควบคุมและเดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวอย่างเหม่อลอย ความงดงามตรงหน้าช่างราวกับไม่มีตัวตนอยู่จริง ๆ เมื่อขยับเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มก็ได้กลิ่นหอมแสนเย้ายวนสูงสง่า และเต็มไปด้วยพลังแบบฉบับผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเอง ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาและมองรอยยิ้มของเธออย่างเหม่อลอย แต่เมื่อเขายื่นมือออกไปจะคว้าหญิงสาวทุกอย่างกลับสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง นั่นทำให้ชายหนุ่มได้สติแล้วหันรีหันขวาง มองหานางฟ้าที่เขาเพิ่งสบตาด้วย ก่อนที่ภาพจะตัดเคลื่อนผ่านเคาน์เตอร์บาร์และมีมือเรียวสวยที่ตกแต่งด้วยสีแดง วางขวดน้ำหอมทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าฝ่ามือผู้หญิงลงบนโต๊ะ จากนั้นก็มีตัวอักษรยี่ห้อของน้ำหอมปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอแล้วจางหายไป “เป็นยังไงนี่งานดิบ ๆ ยังไม่ตัดเลยนะ” ผู้กำกับหมิง เจ้าพ่อผู้กำกับสายโฆษณาเอ่ยอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นว่าการถ่ายทำนั้นออกมาดีมาก และต้องบอกว่าอาจจะดีเกินกว่าที่คิดไว้ เพราะว่าตอนแรกแอบดูถูกในใจว่าทางแบรนด์และนักลงทุนเลือกไอดอลมาเล่นโฆษณา แทนที่จะเป็นนักแสดงมืออาชีพจะได้ไม่ต้องเสียเวลากับเด็กใหม่ แต่เมื่อได้ร่วมงานกันและได้เห็นฝีไม้ลายมือของเด็กอายุยี่สิบ ผู้กำกับหมิงก็ลอบชื่นชม เดาได้ไม่ยากว่าอนาคตในวงการบันเทิงของไอริต้องรุ่งโรจน์แน่ ๆ เพราะในสายอาชีพนี้คนหน้าตาดีมีมากมาย แต่คนเก่งจริงนั้นมีน้อยเพียงหยิบมือ ดังนั้นผู้กำกับมือทองสายโฆษณา จึงรู้สึกว่าไอรินั้นราวกับเพชรที่พร้อมเปล่งประกาย จึงถูไม้ถูมือคิดในใจว่า ถ้าถูกจ้างไปถ่ายโฆษณาของแบรนด์ดัง อาจจะลองเสนอเด็กคนนี้ให้กับนักลงทุน เพราะผู้กำกับหมิงชอบคนเก่งจึงอยากลองดันเด็ก “สวยมากจริง ๆ ครับ” พระเอกโฆษณาหันมาฉีกยิ้มอย่างชื่นชม ให้สาวน้อยที่แสดงดีจนน่าเหลือเชื่อ และจังหวะนั้นทีมพีอาร์ก็ยกกล้องขึ้นถ่ายพอดี ทำให้คนมองเกิดความรู้สึกจิ้นขึ้นมา “ขอบคุณค่ะ เพราะได้คุณอี้ที่แสดงดีฉันเลยไม่กล้าทำเสียเรื่อง” ไอริเอ่ยอย่างมีมารยาทและอ่อนน้อมถ่อมตน แต่ไม่ได้กดฝีมือตัวเอง เธอยังคงเอ่ยติดตลกและยิ้มอย่างสดใส จนทีมงานต่างก็รู้สึกเอ็นดู “ฮะ ๆ เก่งทั้งคู่รับรองเลยว่าโฆษณาฉายเมื่อไรต้องปังแน่นอน” คุณจื่อฉิงบรรณาธิการของแบรนด์น้ำหอมคริสตี้เฮอริงตัน เอ่ยออกมาอย่างมาอย่างตื่นเต้น หลังจากได้ชมภาพโฆษณาที่เพิ่งถ่ายทำเสร็จหมาด ๆ พร้อมกับทุกคน หลังจากเตรียมการกันมาอย่างยาวนาน เมื่อถ่ายจบก็รู้สึกโล่งอกไปอีกขั้น เพราะน้ำหอมตัวนี้จะเปิดตัวในไตรมาสใหม่ โดยมีชื่อว่า คริสตี้เบอร์กันดี้โรส ก่อนจะมองไอดอลสาวคนดังอย่างไอริหรือชื่อในจีนว่า โม่ลี่ ด้วยดวงตาเป็นประกาย “ฉันดีใจมาก ๆ ที่ได้ร่วมงานกับคุณ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในงานเปิดตัวน้ำหอมนะโม่ลี่” ผู้กำกับหมิงได้ยินอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัย จึงหันมามองไอริที่กำลังจะโต้ตอบกับคุณจื่อฉิง “หมายความว่ายังไงโม่ลี่ ไม่ได้มางานเปิดตัวด้วยเหรอ?” “อ๋อ ลี่เอ๋อร์ต้องกลับบ้านเกิดที่ประเทศไทยน่ะ” คุณจื่อฉิงเอ่ยตอบแทนอย่างใจดี “ฮะ แล้วนี่จะกลับเมื่อไรกัน เผื่อผมมีงานโฆษณาตัวใหม่ อยากร่วมงานกับคุณอีกครั้ง” ผู้กำกับหมิงคิดว่าอนาคตไอริไปได้ไกลมากแน่นอน แต่ไม่คิดว่าเธอจะกลับบ้านเกิดในช่วงที่กระแสกำลังดี ต้องบอกก่อนว่าวงการบันเทิงที่จีนนั้นใหญ่กว่าไทยมาก จึงค่อนข้างแปลกใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้เลือกกลับบ้านเกิด “ขอบคุณผู้กำกับหมิงมาก ๆ นะคะที่เล็งเห็นในความพยายามของฉัน แต่ว่าฉันเพิ่งหมดสัญญากับค่ายเก่าและวางแผนว่าจะกลับไปเรียนต่อที่ไทยน่ะค่ะ เลยยังไม่มีแผนการเกี่ยวกับการรับงานที่นี่ในช่วงนี้” ไอริยิ้มอ่อน เธอเองทำงานในวงการบันเทิงจีนมาสองปี ไม่ใช่ว่าจะตัดใจกลับไปง่าย ๆ แต่เพราะว่าครอบครัวยังอยู่ที่ไทย และป๊าก็อยากให้กลับไปเรียนที่นั่น เธอก็ไม่ขัดหรอกเพราะอยากพักสมอง กลับมาเรียนสักปี เพื่อให้ตัวเองได้มีเวลาทบทวนหรือตัดสินใจว่าควรจะเดินเส้นทางไหน การตัดสินใจมาเป็นไอดอลในตอนนั้น เธอยังเด็กมาก และอยากประชดใครบางคน ที่ชอบบ่นว่าเธอเอาแต่คอยตามตูดเขาแจ เราควรจะห่างกันบ้าง เพราะเขาโตแล้วไม่อยากดูแลเด็กเดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าเลี้ยงต้อย นั่นแหละเฮียไคลล์ จะมาเลี้ยงต้อยอะไร อายุห่างกันสองปี อีกอย่างเราสองคนไม่ใช่ว่าจะชอบกัน แล้วในอนาคตต้องลงเอยสักหน่อย เขามันบ้าและพูดไปเรื่อยเปื่อย เลี้ยงต้อย เฮอะ! มันแค่ข้ออ้างที่จะผลักเธอออกจากชีวิตของเขาก็เท่านั้นแหละ กลับไทยคราวนี้ก็คงจะไม่มีอะไรต่างหรอกเหมือนคนไม่รู้จักกัน เพราะเราไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว เพราะเธอเลือกจะมาเรียนที่จีนตั้งแต่มัธยม พออายุเข้าเกณฑ์ ก็เข้าร่วมการแข่งขันรายการเซอร์ไวเวอร์ของจีน “อย่างนั้นเหรอ น่าเสียดาย ๆ แต่ถ้าเปลี่ยนใจติดต่อผมมาได้นะ” “ยินดีมาก ๆ ค่ะผู้กำกับและขอบคุณพี่จื่อฉิงที่ให้โอกาสฉันนะคะ” เธอสลัดความคิดไร้สาระออกไป ก่อนจะหันมาคุยกับผู้กำกับคนดังอย่างยินดี เพราะที่นี่เขาวัดกันที่ฝีมือ เมื่อมีโอกาสดี ๆ จากคนที่มีฝีมือในวงการเธอจึงดีใจมาก อย่างน้อยการทำงานกับแบรนด์ใหญ่ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด แม้จะดูเข้มงวดไปหน่อย แต่ก็การันตีการทำงานและมาตรฐานของแบรนด์ เธอคุยกับทั้งคู่อีกครั้งพลางดูภาพโฆษณาดิบ ๆ ในจอด้วยดวงตาเปล่งประกาย ก่อนจะถูกสะกิดสีข้างจากผู้ช่วยส่วนตัวอย่างพี่เจียซินคนไทยเชื้อสายจีน ที่เรียนและทำงานอยู่ที่ปักกิ่งมานาน จึงขอแยกตัวออกมาจากพี่จื่อฉิงและผู้กำกับ “ไอริ วันนี้ได้เที่ยวบินตอนห้าโมงเย็นนะ” “ทำไมเร็วจังเลยคะ? แบบนี้ฉันจะไม่ฉุกละหุกไปหน่อยเหรอ” อาทิตย์หน้าเธอวางแผนจะเข้าเรียนอย่างนักศึกษาปกติ อีกอย่างก็เป็นการเรียนของชั้นปีที่สอง เพราะปีที่แล้วก็สมัครเรียนส่งงานและสอบผ่านออนไลน์ เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปเปล่า ๆ แม้จะยุ่งยากไปบ้าง แต่ถ้าจัดตารางงานโอเคก็ไม่มีปัญหา อีกอย่างปีหนึ่งไม่ได้มีวิชาหลักของสาขาเยอะ มีเพียงแค่วิชาพื้นฐานเท่านั้น “ก็ทางเอเจนซีที่ไทย บอกว่ามีบัตรเชิญให้เราไปร่วมงานปาร์ตี้ของนิตยสาร HEIGHTS Magazine พี่เลยต้องจองเที่ยวบินด่วนสุด” “ฮะ อะไรนะคะ!” อะไรกันเนี่ยอุตส่าห์จะบินกลับไปเงียบ ๆ ทำไมถึงได้มีงานอีกแล้วล่ะ ไม่ใช่ว่าทางค่ายเก่าจัดงานครบแล้วเหรอ “อย่าบอกนะว่าทางค่ายเก่าจับยัดงานให้โดยไม่ถาม” เห็นพี่เจียซินทำหน้าเจื่อนยิ้มแห้ง เธอก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทันที เพราะอดีตค่ายที่เคยสังกัดตอนมาที่จีนช่างรากเลือดเหลือเกิน “เขี้ยวมาก” เธอสบถออกมา แม้จะไม่อยากไปมากแค่ไหนแต่สุดท้ายก็ต้องจำใจไปอยู่ดี “จบงานนี้คงไม่มีอะไรแล้วแหละ ระหว่างนี้พี่จะช่วยหาค่ายดี ๆ ให้ แต่เราก็ต้องตัดสินใจมาก่อนว่าอยากทำงานที่ไทยหรือจีน” “ก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยอย่างเข้าใจโชคดีที่ระหว่างเป็นไอดอล มีโอกาสได้เจอพี่เจียซินและได้ร่วมงานกันจนสนิท เธอจึงชวนให้พี่เจียซินคนบ้านเกิดเดียวกันมาทำงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ เพราะตอนนั้นยังมีผู้จัดการที่ค่ายหามาดูแลอยู่ “ว่าแต่เขาจัดปาร์ตี้กันที่ไหนเหรอคะ?” “ที่ Secret lll Pub ย่านที่คนในวงการบันเทิงไปเที่ยวกันบ่อย ๆ ได้ยินว่ามีการปิดที่นั่นเพื่อจัดปาร์ตี้นี้เลยนะ…” “…” เธอพยักหน้าคิดตามพี่เจียซิน “อีกอย่างนิตยสาร HEIGHTS Magazine ก็เป็นการร่วมทุนระหว่างไทย-ฮ่องกงมีนักธุรกิจ นักลงทุน ดารานางแบบชื่อดัง ไปเยอะมาก เราก็คนดังเหมือนกันไปเปิดหูเปิดตาก็ดี” “ไอริเข้าใจค่ะ ถ้ายังไงเข้าไปข้างในก่อน แล้วค่อยกลับไปเตรียมตัวเดินทาง” “โอเค” เธอกอดแขนผู้ช่วยสาวอย่างคุ้นเคย ก่อนจะพากันได้เข้าไปในงานกองถ่าย เพื่อทำภารกิจทุกอย่างให้เรียบร้อย เตรียมเดินทางกลับบ้านเกิด และเซอร์ไพรส์ครอบครัวที่ไม่ได้พบเจอเกือบสองปีกว่า เพราะตารางงานที่ยุ่งเหยิง และอยากโฟกัสกับงานให้เต็มที่

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more