Devran Kerim’i yumruğuyla yere serdikten sonra “Ohh be!” diyerek gözlerini kapattı.
Hatice ve Kerim’i hastanede yakaladığında bir hevesle atılıp yakasını çekip ama geçirmediği içinde ukte kalan demirden yumruğunu sonunda Kerim’in yüzüne indirmişti.
Haklı nedenini de vardı, işte şimdi rahatlamıştı. Gönül rahatlığıyla kardeşini bu şaşkın adama gelin edebilirdi. Eğer ki yumruk atmadan evlenmiş olsalardı bir ömür eli kaşınacaktı.
O mutlulukla, sersem sepelek bir sırıtışla gökyüzünü izleyen Kerim’i seyrederken “Amcaoğlu?” diyen Veysel’in sesini duyduğunda bakışlarını çekti Devran.
“Amcaoğlu?” diye karşılık verdi aynı şekilde.
Hatice yerde yatan şapşal sevgilisinin ne halde olduğunu deli gibi merak ediyordu, yanına gidemediği için acı duyarken Berfin yanından geçip avlunun aralı kapısından
