365 gün…
Nare bakışlarını ondan çekti, gözlerinden omuzlarına yorgunluk çökmüştü. Başını aynı Devran gibi arkasına yasladı, şişmiş gözlerini kapattı.
Ne Devran onu ne kendi Devran’ı sevmiyordu.
Sevmek bir yana istenmiyordu da.
“Konuşmayacak mısın?”
Belki ilk defa yumuşak bir ses duyuyordu Devran’dan o da hiç kayda değer bir anda değildi. Yine yıkık dökük içini çürüten duyguların giderek arttığı andaydı.
“Bana konuşacak bir şey kalmadı ki,”
Kuruyan boğazını yutkunarak ıslatmaya çalışırken “Gel Nare, git Nare, evlen Nare!” dedi.
Başını yaslı olduğu yerden ayırmayıp hafifçe ona döndü. Gözlerini açtığında soğuk bakışlarla buluştu Devran.
“Boşan Nare,” dedi onun gibi tonlayarak. “Tamam, hepinize tamam. Zaten sen kararını vermişsin, ben ne söyleyeyim de seni vazgeçireyim? Ya da – neyse
