Hatice bu kez biraz daha temkinle çıktı konağın arka kapısından. Kararlaştırdıkları nokta da bekleyen arabayı gördüğünde daha seri adımlarla varıp kapıyı açıp içine bindi.
Kerim yine tedirgin gözleri etrafı kolaçan ederken “Hatice, geçen sefer gibi bir şey yaşamayalım, konakta olayın olmadığına eminsin değil mi?” diye sordu.
“Olaylı kişiler hep yattı Kerim, bu kez Berfin’e söyledim, uyumayacak bir şey olursa haber eder.”
“Ne bileyim burası sanki ulu orta yer gibi, konağı köşeleseydik.”
“O zamanda eve girmem daha zor oluyor işte, arabanın içine kimse bakmaz da benim yürüdüğüm görülebilir. En kısa mesafe böyle oluyor Kerim.”
“Başka açıdan da kısa oluyor ama Hatice.”
“Herkes uyuyor, rahat ol!”
“Ohh, iyi.” Deyip doymak istercesine sözlüsünün gözlerinin içine baktı. Hatice’nin yine içi e
