“Sevdiğini aslında hiç tanımadığını anladığın o an.”
Tüm hissettiklerinin, beraber yaşadıklarının yalan olduğunu anladığın andı. Sevgiyle hayalini kurduğun, özlemle andığın, beraber yapmak için gün saydığın her şeyin yalandan ibaret oluşunu anlayınca tek taraflı kurulan bir hayal gibi kalmıştı.
Ben Cemal kalbimde diye hayal kuruyordum. Yoksa çok sevmezdim gerçek olmayacak şeyleri düşlemeyi. Onu sevince, sevgisi yüreğime değince mümkün olabilirmiş dedim, hayaller mümkün olabilirmiş. Sevginin değdiği her şey güzelleşirmiş…
Sevdiğinle baş başa verip, elini tutup uçsuz bucaksız gökyüzünü izlerken kurulan tüm düşler gerçek olabilirmiş. Ama olmadı.
Arkasına dönüp bakmadan koşarak kaçan adamın yalanını yaşamıştım. Kalbim harabeye dönmüş gözlerim bir daha gökyüzüne düş kurmak için bakmamıştı.
