Hastanenin koridoru Nare’nin bağırış sesleriyle dolmaya başladığında Devran daha fazla dayanamadı, içeri girdi. Orada öylece durup karısının parçalanmasını izleyemezdi.
Hemşire Nare’yi sakinleştirmek için hemen karşısında, elin kolunu sabit tutup Nare’ye güven vermek istercesine “Bağırmanıza gerek yok, sakin olun, yorulmayın, hadi oturun ben doktor hanımı çağırayım.” Diyordu.
Teskin etmeye çalışsa da Nare’yi, pek işe yaramıyordu.
“Çekil önümden! Gideceğim!” derken duvara dayanmıştı Nare, hemşire ile arasında bir metrelik mesafe olmasına rağmen o ellerini uzatacak ve yaklaşacak diye ödü kopuyordu.
Ela gözleri yuvalarında titredi.
“Tamam çekiliyorum!” diyen hemşire geri adımlayınca biraz rahatlamaya başladı ancak hala tetikte gibi kaskatıydı, asla rahatlamamıştı.
Ancak kapı açılınca v
