Revan konağı, gelini Nare’nin üzerine olduğunu hala sindiremeyen Zêrgül, oğlum acaba bana neden öyle laflar söyledi diye düşünmek yerine hala Nare’ye, Devran’a, Kezer ağaya ve özellikle kocasına suç bulup duruyordu.
Suç buldukça aklında türlü çeşit senaryolar dönüyor, içini lüzumsuz bir yas bürüyor adeta konağı yasıyla, lafıyla inletiyordu.
“Bu konağa gelin geldim açtım ben gözümü
Ne lafımı sakındım, ne sözümü
6 çocuk büyüteyim diye boşa yormuşum kendimi!
Ah Zêrgül şu konakta günlerin boşa geçti.
Nursuz gelinin ömrünü yedi!”
Hatice, Berfin ve Hamza ağa işittikleri laflara karşın Zêrgül’ü uyarıyorlardı. Devran gündüzleri işte olduğu için fark etmiyordu ama hala konuştuklarını duysa annesine ceza biçmekten geri durmayacaktı.
“Anne! Devran abim duyarsa bu kez hepten kötü olur, zaten
