Devran ve Nare eve doğru yola çıkmıştı, Nare’nin gözleri biraz uykuya dönüktü, güzel kahvaltının verdiği doygunluk bedenine rehaveti davet etmiş ve oturduğu koltukta biraz yayılmıştı.
Devran ara sıra onun haline bakıp gülümserken tam uyumadığını biliyordu, eli rahat durmuyor karısının burnunu yanaklarını hafifçe mıncıklıyordu.
“Devran.” Dedi en son burnunu fazla sıkınca.
“İyice uykucu oldun ha sen!”
Nare umarsız yine gözlerini kapattı, yüzünde bir tebessümle “3 gecedir doğru düzgün uyutmuyorsun ki, doyamıyorum.” Dedi.
Devran’ın gülümsemesi yayıldı, “Tamam işte, doyamıyorsun diye uyutmuyorum gülüm!”
Nare gözlerini açtı, istemsiz sırıtışı hemen toparlayıp kocasına dönerek yalandan bir kızgınlıkla “Onu mu diyorum ben Devran, uykuya doyamıyorum.” Deyince Devran üstten bakışlarla “Duyanda
