ตอนที่1 รักแรกที่ยากจะลืม!!

1883 Words

แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นลมพัดผ่านใบไม้สีเขียวของต้นไม้ใหญ่ หญิงสาวผมดำยาวดวงตาสีบูลเบอร์รี่ สูง ผิวขาว รุปร่างผอม เธอชื่อนาโอมิ เดินตามผู้ชายผมสีดำดวงตาสีคลื่นทะเล สูง หล่อ เข้ม หุ่นดี ใส่ต่างหูสีเงินรูปสี่เหลี่ยม มาถึงสวนหลังโรงเรียน บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงนกร้องและเสียงใบไม้ไหวตามลม เธอสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีก่อนจะเอ่ยปาก (✿ŎᴗŎ) "ไคลิค ฉันมีเรื่องอยากจะบอก" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย นาโอมิเงยหน้ามองไคลิคที่ยืนหันหลังให้เธอ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบ่งบอกถึงความเฉยชา ไคลิคหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "มีอะไร?" เขาถามเสียงเรียบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน....ฉันชอบนาย (〃◕▽◕〃) " ไคลิคนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเยาะหยัน☚ (ﾟ‿ﾟ) ☚ "เธอเหรอ? ชอบฉัน?" นาโอมิรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ฉันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย "ใช่ ฉันรู้ว่าฉันมันไม่คู่ควรกับนาย..........แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะทำให้ตัวเองไม่ชอบนาย" "เลิกฝันลมๆ แล้งๆ ได้แล้ว" ไคลิคพูดเสียงแข็ง "เธอมันโง่เกินไปสำหรับฉัน" "แต่..." นาโอมิพยายามจะพูดต่อ แต่เขายกมือขึ้นห้าม "ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่สนใจอะไร นอกจากตามตื้อผู้ชาย" เขาพูดต่อ "และฉันก็ไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แถมยังเรียนก็ไม่เก่ง คิดแต่เรื่องจะมีแฟน (**. *) " "เอาเวลาที่จะมาชอบฉัน ไปติวหนังสือดีกว่านะ" คำพูดของไคลิคเหมือนมีดกรีดแทงหัวใจของเธอ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "ฉะ...ฉัน ขอโทษนะ ที่ทำให้นายรำคาญ" นาโอมิพูดเสียงสั่น เธอก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังเอ่อล้น "ดี" เขาพูดเสียงเย็นชา "จำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก! ยัยโง่!" เขาพูดจบก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้นาโอมิยืนร้องไห้อยู่คนเดียวในสวนหลังโรงเรียน ตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่แสนไร้เดียงสา (´。＿。｀) หลังจากนั้นอีกสิบปีผ่านไป..... หญิงสาว สูง หุ่นดี ขาว เธอมีนามว่า นาโอมิ วันเสาร์ที่แสนที่วุ่นวาย นั่งอยู่ที่โต๊ะดูงาน ในห้องนอนของเธอ งานเอกสารกองอยู่ตรงหน้า ปากกาในมือของเธอลากเส้นไปตามช่องต่างๆ อย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบของห้องมีเพียงเสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาแขวนผนังเท่านั้นที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ ก๊อก!! ก๊อก!! เสียงเปิดประตู "นาโอมิ ลูก" เสียงของแม่ดังมาจากหน้าห้อง ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร "ค่ะแม่" เธอตอบรับ ผมสีทองดวงตาสีม่วงอ่อน เหมือนองุ่น คือแม่ของนาโอมิ ยูรา ยื่นอยู่หน้าห้องใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "แม่มีเรื่องจะบอกลูก" เธอพูดเสียงเบา นาโอมิขมวดคิ้วเล็กน้อย แม่ของเธอยิ้มกว้าง ขนตาของเธอพะเยิบขึ้นพลางจ้องมองอย่างฉงน ราวกับมีเครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ แม่ของเธอก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอ เธอพยายามค้นหาคำตอบในการกระทำของแม่ ปกติแม่จะไม่ยิ้มกว้างขนาดนี้มาก่อน คงจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นหรือเปล่านะ? "แม่จะแต่งงานใหม่" แม่พูดออกมาเอง (ง☉‸⊙) ง นาโอมิที่กำลังจะกินเค้กถึงกับดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "แต่งงานใหม่?!" เธอตะโกนใส่แม่ของเธอ เธอแสร้งทำหัวเราะ (^‿^) กลบเกลื่อนสถานการณ์ เธอจดจ้องใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย เพื่อหาข้อยืนยันว่าคำพูดของแม่จริงหรือเท็จ แต่ดูจากใบหน้าแล้วคงจะจริง "ใช่จ้ะ ลูกรัก แม่จะแต่งงานกับคุณเคเรส" นาโอมินิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี หลังจากพ่อตายได้เดือนเดียว แม่บอกจะแต่งงานใหม่ รู้สึกกะหันทันไปหน่อย เขาเป็นใครถึงทำให้แม่ตกลงแต่งงาน "แม่รู้ว่าลูกเข้าใจแม่ ใช่ไหม" แม่ถามเสียงแผ่ว แม่ยิ้มออกมาราวกับยกภูเขาออกมาจากอก ความเคร่งเครียดจางหายไปจากใบหน้า "ลูกรู้ค่ะแม่" นาโอมิยิ้มตอบ แม่ลุกขึ้นยืน "งั้นแม่ไปบอกเขาก่อนนะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกับต่อ" เธอพยักหน้ารับ เมื่อแม่ออกจากห้องไป เธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง เธอรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจ เธอไม่รู้ว่าการแต่งงานใหม่ของแม่จะส่งผลต่อชีวิตของเธออย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ ต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลงนี้ ผับ Limited Aetha เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วผับ ไฟสีสันสดใสสาดส่องไปมา นาโอมิยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเต้นกันอย่างเมามันส์ เธอสวมชุดสีดำรัดรูป ผมยาวสลวยถูกปล่อยลงมาประบ่า ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย ทำให้เธอดูโดดเด่นและเซ็กซี่ ข้างๆ นาโอมิมีเพื่อนสาวของเธอยืนอยู่ ทั้งสองคนกำลังยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นชนกัน "Cheers!" พวกเธอพูดพร้อมกัน ก่อนจะกระดกเครื่องดื่มลงคอ นาโอมิรู้สึกผ่อนคลายเมื่อแอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเสียงเพลงและบรรยากาศในผับ เธอและเพื่อนสาวเต้นกันอย่างสนุกสนาน ไม่สนใจสายตาของใคร "วันนี้สนุกให้เต็มที่ไปเลย!" เพื่อนสาวของนาโอมิตะโกนใส่หูเธอ นาโอมิพยักหน้า "แน่นอน! "◟* (｡´◡') ◞*¨♪ พวกเธอเต้นกันต่ออีกพักใหญ่ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกเหนื่อย นาโอมิและเพื่อนสาวจึงเดินไปนั่งพักที่โต๊ะ ทั้งสองคนนั่งคุยกันต่ออีกสักพัก ก่อนจะตัดสินใจกลับบ้าน นาโอมิรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำเธอเลยเดินมาคนเดียวทิ้งเพื่อนไว้ นาโอมิเดินโซเซแต่ดันเดินชนผู้ชายร่างสูงใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาก่อนจะมหดสติไป ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องนอน นาโอมิค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอรู้สึกปวดหัวตุบๆ และคอแห้งผาก นาโอมิมองไปรอบๆ ห้องนอนที่ไม่ใช่บ้านของตัวเองด้วยความสับสน เธอจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เธอพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ภาพก็เลือนรางเต็มทีทันใดนั้น มือที่เผลอไปลูบโดนอะไรสักอย่างคล้ายขวดน้ำใหญ่ เธอลูบไปมา สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนนอนอยู่ข้างๆ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ (❍.❍) เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ชายที่เธอไม่รู้จัก "แย่ล่ะ โอ๊ย!! ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!!" นาโอมิพูดขึ้น เขาเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว ผมสีดำ เขานอนหันหลังให้เธอ นาโอมิพยายามนึกว่าเขาเป็นใคร แต่ก็คิดไม่ออก (・⌓・) ? นาโอมิค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบที่สุด เธอหยิบเสื้อผ้ามาสวม ก่อนจะไปเธอวางเงินให้พร้อมเขียนโน๊ตให้แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธออยากจะลืมเรื่องราวเมื่อคืนให้หมด แต่ก็ทำไม่ได้ "ยัยบ้าเอ่ย!!! กินเหล้ายังไงให้จำไม่ได้ จะบ้าตาย เลิกกินเหล้าตลอดชีวิต!!" นาโอมิบ่นพึมพำ (͒˃̩̩⌂˂̩̩ ͒) ชายคนนั้นที่ตื่นมา ด้วยใบหน้าที่ยิ้มหลังเห็นเธอออกไปจากห้องนอนของเขา มือที่ลูบขวดน้ำของเขาอยู่นั้น "อย่าพึ่งตื่นลูก ยังไม่ถึงเวลาที่ออกมากิน!" เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น..มือหยิบขึ้นมาดูเป็นแม่ของเธอโทรมา ทำให้นึกขึ้นได้ว่าตอนกลางวันนัดกินข้าวกับคนที่แม่จะแต่งงานด้วยทำให้เธอรีบโบกรถและขึ้นรถไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที... กระจกบานใหญ่ของร้านอาหารหรูริมแม่น้ำในเมืองรัสเซีย นาโอมินั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ เป็นห้องส่วนตัวที่หรูหราอย่างมาก ตรงข้ามกับแม่ของเธอที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใส "ยิ้มจนแก้มจะฉีกไปถึงหน้าปากซอยอยู่แล้วนะ ให้ตายเถอะ" เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง (´︹') "นาโอมิ นี่คุณเคเรส คนที่แม่จะแต่งงานด้วย" แม่แนะนำผู้ชายวัยกลางคนผมสีดำ ดวงตาสีฟ้าอ่อนเหมือนท้องฟ้าที่เปล่งประกาย ผู้มีใบหน้าหล่อ ดูดี เหมือนจะเป็นคนใจดี ที่นั่งข้างๆแม่ของเธอ "สวัสดีค่ะ คุณเคเรส" เธอพยายามฝืนยิ้มให้กับว่าที่พ่อเลี้ยงคนใหม่ "สวัสดีจ้ะ นาโอมิ เรียกลุงเคเรสก็ได้นะ " เคเรสยิ้มตอบ บทสนทนาเริ่มต้นอย่างราบรื่น ทั้งสามคนพูดคุยกันอย่างสนุกจนกระทั่ง... "อ้อ ลุงมีลูกชายคนหนึ่งนะ อายุเท่าหนูเลย เคยอยู่โรงเรียนเดียวกับหนูด้วยนะ พึ่งกลับมาจากนิวยอร์ก เขาชื่อไคลิค" เคเรสพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม (❍.❍) นาโอมิแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ ชื่อไคลิค ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างไม่สามารถควบคุมได้ นี่มัน.....ไคลิค คนที่เธอเคยสารภาพรักไปเมื่อสิบปีก่อนไม่มีทางที่จะลืมไปได้เลยและถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดีนี่นา! "ไคลิคเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "ใช่จ๊ะ ไคลิคน่ารักมากเลยนะ เขาจบก่อน1ปี คงจะเป็นพี่ชายเรา เดี๋ยวลูกก็ได้เจอเขาแล้วล่ะ" แม่ของฉันพูดเสริม เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เธอไม่พร้อมที่จะเจอหน้าไคลิคในตอนนี้ ไม่พร้อมที่จะต้องทำตัวเป็นน้องสาวของเขา ไม่พร้อมที่จะเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ภาพในหัวยากจะลืมลอยมาทันที "ฉันชอบนายไคลิค" เธอสารภาพรักกับไคลิค "ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่เรียนไม่เก่ง แถมวันๆ เอาแต่บ้าผู้ชาย" ไคลิคปฏิเสธนาโอมิ ไม่เอาไม่อยากนึกแล้ว ยิ่งได้ยินคำนั้นมันก็ช้ำใจมากพออยู่แล้ว (˃̣̣̥ -˂̣̣̥̥᷅) "เอ่อ.......ลูกขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" เธอพูดเสียงสั่นก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะ อาหารไป นาโอมิวิ่งเข้าไปในห้องน้ำล็อกประตูแล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น "ทำไมต้องเป็นเขาด้วย ทำไมต้องเป็นคนที่เธอชอบด้วย! ซวยอะไรอย่างนี้นะ" เธอพึมพำกับตัวเองและปลอบใจตัวเองว่า ชื่อไคลิคมีตั้งเยอะแยะอาจจะซ้ำก็ได้ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาทับเธอ ความสุขที่เคยมีจากการที่แม่จะแต่งงานใหม่กลับกลายเป็นความทุกข์ทรมานในชั่วพริบตา "ไม่จริงๆๆ!!! นี่พระเจ้าจะแกล้งคนสวยหรือไร TT^TT"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more