“ลูกทำให้ป๊าผิดหวังมากนะ รู้ไหม” คำแรกของบิดาทำเอาซินหยานกลั้นสะอื้นไม่ได้ เธอเอ่ยขอโทษเสียงแผ่วแล้วร้องไห้จนตัวโยน ทรงโปรดฟังภาษาจีนไม่ออกทว่าก็อดสงสารคนตัวเล็กไม่ได้อยู่ดี
เขาที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าบิดาเธอ มีเพียงโต๊ะไม้ตัวเตี้ยที่สลักลวดลายเสียสวยงามวางกั้นจึงไม่สามารถเข้าไปปลอบใจเธอ ทำได้เพียงแค่ส่งสายตาไปให้เพื่อนสนิทที่นั่งข้างกัน คิดว่ามันจะเข้าใจและช่วยปลอบใจเธอหน่อย แต่มันกลับเมินเฉยไม่สนใจ ซ้ำยังยักคิ้วหลิ่วตาท้าทายเขาอีก
ไอ้กวนตีน!
“หนูขอโทษค่ะอาป๊า หนูผิดไปแล้ว” ซินหยานพูดทั้งน้ำตาที่ไหลไม่หยุด คุณหนูที่บิดาคอยตามใจไม่เคยดุด่า บวกกับอารมณ์ที่ไม่คงที่เพราะฮอร์โมนในร่างกายเปลี่ยนไป เธอจึงห้ามน้ำตาตัวเองไม่ได้
“แล้วทีนี้จะเอายังไง” คราวนี้หยางหวังหันมาถามชายหนุ่มตรงหน้าด้วยภาษาสากล ทรงโปรดจึงเข้าใจ
“ผมจะรับผิดชอบเด็กในท้องเองครับ” เขายืดอกตอบแววตาแน่วแน่อย่างลูกผู้ชาย กล้า
