“จะไปไหน” เสียงทุ้มนิ่งเอ่ยถาม ดวงตาคมจ้องตาเธอเขม็งเจือแววไม่พอใจ เขาออกไปหากาแฟทานแป๊บเดียว ยายตัวเล็กนี่จะหนีไปไหน
“กลับ” เธอตอบสั้น ๆ เพียงเท่านั้นแล้วเบียดกายจะออกทางซอกหลืบประตู เพราะโดนคนตัวสูงยืนจังก้าขวางทางไว้ไม่ยอมขยับ
“Excuse me.” เธอเอ่ยขอทาง เพราะพอจะเบียดตัวเองออกไปเขาก็ขยับมาขวางไว้ เธอขยับไปทางไหนเขาก็เหมือนจะจงใจกันไม่ให้ออก
อุตส่าห์ใจดีอุ้มมานอนห้องพักส่วนตัวเขาให้ได้หลับสบาย ๆ ไม่คิดจะขอบคุณกันหน่อยเลยหรือ จะชิ่งหนีกันไปง่าย ๆ
“นี่!” เสียงหวานแหวเพราะเริ่มขัดใจ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยคำด่า แขนเรียวก็โดนมือหนารั้งแล้วกึ่งลากกึ่งจูงให้เดินตามเขากลับเข้ามาในห้อง ไหล่บอบบางโดนกดลงให้นั่งบนขอบเตียง เขายังไม่อนุญาตให้ไป เธอจะไปไหนไม่ได้
“อะไรของคุณ?” หญิงสาวถามแบบงง ๆ เขายังไม่ตอบแต่กลับกำลังเปิดขวดน้ำแร่ ใส่หลอดแล้วส่งให้เธอดื่ม เมื่อเธอไม่รับเขาจึงถือวิสาสะบีบแก้มนุ่ม
