ร่างเพรียวสวยที่แสนอ่อนล้าทรุดกายลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ ถัดไปจากร่างระหงของญาติผู้พี่ที่ก็หายหัวไปเลยพร้อม ๆ กับเธอในคืนนั้น
“นี่เจ้ไม่คิดจะโทร. ตามซินบ้างเลยรึไง ไม่คิดจะห่วงน้องนุ่งเลยเหรอ” สายตากลมหวานค้อนใส่พี่สาว ทว่าอีกฝ่ายก็ส่งค้อนกลับมาแรงกว่าเธอสองเท่า
“อย่ามาหาว่าฉันไม่โทร. นะยายหมวยเก๊! เดี๋ยวแม่ก็ทุบให้หลังแอ่นเลย โทร. หาตั้งกี่สาย พอรับทีก็เป็นผู้ชายรับ มันน่านัก!” ดารินแหวใส่พร้อมกับยกมือเรียวเหมือนอยากจะฟาดซินหยานเสียเต็มประดา
เธอโทร. หายายน้องบ้าตั้งแต่เช้าวันถัดมาแล้ว ทว่ากลับเป็นเสียงชายหนุ่มที่รับสาย และเธอก็จำเสียงนั้นได้ว่าเป็นทรงโปรดคนที่ซินหยานเดินตามไป คาดคั้นอยู่เป็นนานเจ้าตัวก็ให้คำมั่นว่าน้องสาวเธอปลอดภัยดี ตอนนี้แค่หลับอยู่ เพราะโหมแรงเยอะไปหน่อย ถ้าตื่นเมื่อไหร่เขาจะมาส่งให้ถึงที่ ดารินเลยไว้ใจ ด้วยเพราะชายหนุ่มส่งภาพน้องสาวที่กำลังหลับตาพริ้ม มุมปากอิ่มยกยิ้ม
