“สวัสดีค่ะพี่วี สวัสดีค่ะเฮีย” ซินหยานพนมมือไหว้ทักทายญาติผู้พี่ที่เป็นหลานของบิดาเธอ และพี่สะใภ้ตามมารยาทไทย ก่อนจะอ้าแขนรับเด็กหญิงตะวัน หลานสาวสุดที่รักวัยห้าขวบเข้าอ้อมกอด หอมซ้ายหอมขวาจนยายเด็กน่ารักเหมือนตุ๊กตายิ้มตาหยี เสียงหัวเราะคิกคักสดใสดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ไม่ต่างจากคฤหาสน์เลยสักนิด
หลังจากที่ได้คุยกับป้าดาหวันเมื่อค่ำวานนี้เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะกลับไปเผชิญหน้ากับปัญหาทุก ๆ อย่างไม่หนีอีก มันจะได้จบ ๆ ลงเสียที จึงให้ดารินมาส่งทิ้งไว้ที่หน้าบ้านของรวีและเจสัน [1] เพื่อที่เธอจะกลับไปพร้อมกับผู้เป็นลุงและป้าสะใภ้
ท่านทั้งสองเดินทางมาไทยคราวนี้เพื่อเยี่ยมลูกหลาน และรอรับซินหยานกลับไปพร้อมกันตามคำสั่งของบิดาเธอที่รอรับหน้าปัญหาทุกอย่างอยู่ที่ฮ่องกงด้วย
“สวัสดีค่ะน้องซิน พอดีเลย มากินข้าวด้วยกันก่อนมา” รวีทักทายญาติผู้น้องของสามีอย่างเป็นกันเอง ชวนไปกินข้าวเพราะถึงเวลามื้อเ
