“อ้วกก!”
ซินหยานได้ยินเช่นนั้นก็ถึงขั้นอาเจียนทันทีทันใด ความขยะแขยงต่อความหน้าด้านหน้าทนของคนที่เคยรักเช่นคนในครอบครัว บวกกับความคับแค้นใจ มันทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนจนกักเก็บไม่ไหว ซินหยานวิ่งไปที่ริมหน้าต่างแล้วโก่งคออาเจียนออกมา จนทำให้อลิสาและคนรับใช้วิ่งกรูเข้ามาหาเธอ ลูบหลังบอบบางอย่างเป็นห่วง
“ซินซิน... ไหวไหม เป็นยังไงบ้าง” อลิสาถามซินหยาน น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนราวกับเป็นห่วงเธอเหลือคณนา ทว่าตอนนี้ซินหยานไม่โง่อีกต่อไป เธอสะบัดมืออลิสาทิ้ง แล้วผลักอกจนร่างเล็กเซถลาเกือบจะก้นจ้ำเบ้า
“ออกไป!” ซินหยานเอ่ยปากไล่ อย่าว่าแต่ให้ยายนี่สัมผัสตัวเลย แม้แต่หน้าก็ไม่อยากมอง แล้วซินหยานก็หันมาอาเจียนใหม่
อลิสาจึงยอมถอยหลังออกห่าง ร่างบอบบางสะท้านไหวดวงตาคู่สวยสั่นระริก น้ำตารื้นจนแทบไหลเอ่อ แต่เธอก็รีบแหงนหน้ากลั้นหยาดน้ำตาเอาไว้ เธอยืนมองน้องสาวที่เคยรักเธอราวกับพี่สาว รักเธอ และไว้ใจเธอ
