“เจอตัวแล้ว...” เสียงทุ้มสั่นเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุมได้ อยู่ ๆ มุมปากหยักก็ยกยิ้มอัตโนมัติราวกับเจอเรื่องอัศจรรย์ หัวใจแกร่งเต้นแรงอยู่ในอก
“คุณ... ทำอะไร” เธอถามเสียงแผ่ว มืออุ่นของเขาสัมผัสหน้าท้องเธอเบา ๆ ออกแรงกดบ้าง แต่ไม่ได้มากจนทำให้รู้สึกเจ็บ เขาไม่ตอบ แต่รั้งมือเล็ก ๆ ของเธอไปสัมผัสบ้าง
“รู้สึกไหม” เขาถามแล้วก็กดมือเธอลงบนหน้าท้องแบนราบ เธอตัวผอม หนังหน้าท้องบางจึงสามารถสัมผัสเจ้าก้อนกลม ๆ เท่าผลพลัมได้ง่ายหน่อย
“หืม... อะไรเหรอ” เธอสบตาเขาที่กำลังหันมาสบตาเธออยู่เช่นกัน ดวงตาคู่คมที่เคยลึกล้ำตอนนี้มันกำลังเป็นประกาย มุมปากเขายกยิ้มเพียงเล็กน้อย ทว่าประหลาดยิ่งที่มันกลับมีเสน่ห์เหลือล้นจนทำให้เธอยิ้มตามได้ง่ายดาย
“รู้สึกรึเปล่า” เขาถาม
“อื้ม...” เธอพยักหน้า
รู้สึกแล้ว... เจ้าก้อนกลม ๆ นั่น อยู่ตรงนี้นี่เอง
เคยเห็นในภาพอัลตราซาวนด์มาแล้ว ตอนนั้นก็ถึงกับร้องไห้ แต่ตอนนี
