ในขณะที่หญิงสาว เมื่อมองไปยังรถคันสีดำคุ้นตาคันนั้นก็เกิดความมั่นใจ ว่าเขาจะต้องเป็นใครคนที่เธอนึกไว้แน่ๆ สายตาของหญิงสาวจ้องไปมองไปยังร่างสูงที่เพิ่งก้าวลงจากรถ ดวงตาคู่สวยที่กำลังเพ่งมองหันรี้หันขวางอยู่ชั่วครู่ เห็นบรรดาไม้กวาดทางมะพร้าวและอุปกรณ์ทำความสะอาดกองอยู่มุมรั้วนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ รีบก้าวขายาวๆไปเปิดประตูรั้วพร้อมกับยืนขวางไว้ไม่ให้เขาย้ำกรายเข้ามา เอ่ยเสียงแข็ง นัยน์ตาดุดันจ้องมองอีกฝ่าย
“มาทำไม!” เสียงหวานแหวถามห้วน ชักสีหน้าไม่พอใจ
“ผมอยากมา ผมก็มา” เสียงเข้มเอ่ยด้วยท่าทียียวนเล็กน้อยเช่นกัน คนอย่างเคลย์ตัน ศาตนันท์ไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวเช่นพริมต์ริตา
หญิงสาวเม้มปากแน่น มองหน้าเขาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย
“ของบ้าๆพวกนี้ เป็นของของคุณใช่ไหมคุณเคลย์ตัน”
“ของพวกนี้ไม่ใช่ของบ้าๆ” คำตอบของเขาคล้ายกับยอมรับนัยที
“เป็
