หลังจากผ่านบทรักแสนเร่าร้อนโทมัสก็นั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับกรุงเทพฯ กับเพียงฟ้าทันที หญิงสาวยังอ่อนเพลียอยู่มาก เขาเฝ้ากอดเฝ้าหอมร่างบางตลอดเวลา แม้ว่าหล่อนจะไม่รู้สึกตัวก็ตาม
“เดี๋ยวฟ้า” มือหนาดึงแขนเรียวไว้ก่อนที่เธอจะลงจากรถ สายตาของเขาเว้าวอนเกินกำลัง
“สัญญาของเราคุณห้ามลืมนะ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มย้ำเตือน
“ค่ะ” เพียงฟ้าพยักหน้าตอบ หล่อนส่งยิ้มอ่อนโยน “อย่ากังวลไปเลย ฉันพูดคำไหนคำนั้น”
แม้มันจะยากแต่เธอจะพยายามเปิดใจให้โอกาสเขา ภาพความเลวร้ายในครั้งนั้นคงลบเลือนได้สักวัน
“ครับ” โทมัสพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยต่อ “พรุ่งนี้คุณว่างไหมผมอยากพาคุณไปดินเนอร์ ผม…”
“ฉันเหนื่อยค่ะ อยากพักผ่อน” เพียงฟ้าตัดบท สีหน้าโทมัสเจื่อนลง
“ถ้างั้นคุณพักผ่อนเถอะนะ แล้วผมจะโทรหา” ชายหนุ่มยิ้มตอบ ไม่อยากรบกวนเธอมากจนเกินไป
เขาควรต้องให้เวลาเธอมากกว่านี้
“ฉันเข้าบ้านก่อนนะคะ”
เพียงฟ้าบิดข้อมือออกจากกา
