บทที่ 2.1 - ช่วยเหลือ (ความกลัว)
1096 Words
ร่างสูงดูดีทุกกระเบียดนิ้วก้าวเท้าลงจากรถคันหรูได้ก็รีบปรี่เข้าบ้านหลังใหญ่ทันที เป้าหมายของเขาก็คือสตรีร่างบางที่กำลังนั่งจัดดอกไม้อย่างมีความสุข หญิงสาวรับรู้ถึงการมาเยือนหากยังไม่กล้าเงยหน้ามอง ไม่ใช่สามีของเธอ… ถ้าเป็นแอรอนสิ่งแรกที่เขาจะทำคือเข้ามากอดหอมเหมือนทุกครั้ง
“บอกที่อยู่ของเพียงฟ้ามาเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงเข้มข้นบังคับ น้ำรินยิ้มยกมุมปากเล็กน้อย สาวเจ้าทำหูทวนลมแล้วจัดดอกไม้ต่อเนื่อง ไม่สนว่าคนเบื้องหน้าจะโกรธเคืองเพียงใด
“นี่! หูแตกหรือไง?!” โทมัสฉุนจัด แววตาร้อนแรง
แอรอนที่ขับรถตามมาติดๆ กัดฟันกรอด ทันได้ยินเพื่อนซี้ตวาดเมียรักก็พลันหงุดหงิด ออกโรงป้องคนตัวเล็กราวกับไม่ต้องการให้ใครมาแตะต้อง
“ใจเย็นๆ ดิวะ จะโวยวายไปเพื่ออะไรไม่ทราบ” แอรอนมองหน้าโทมัส
“เย็นไม่ไหวแล้วเว้ย แกก็เห็นว่าฉันตามหาเพียงฟ้าจนจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย!” โทมัสขยี้เส้นผม ปรายตามองน้ำริน
หล่อนทำราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาแสนดุเดือด
“น้ำริน… บอกที่อยู่ของเพียงฟ้ามาก่อนที่ผมจะหมดความอดทน” โทมัสพยายามใจเย็น
“ถ้าหมดความอดทนแล้วคุณจะทำอะไรฉันหรือคะ?” สาวเจ้าย้อนถาม เรียวปากอิ่มยิ้มหวานในขณะที่ชายหนุ่มทุรนทุราย
“ถ้าไม่ติดว่าคุณเป็นเมียไอ้แอรอนล่ะก็ ผมบีบคอคุณแน่!” เขาชี้หน้าดุดัน แอรอนรีบผลักมืออีกฝ่ายทิ้ง
“อย่าให้มันมากเกินไปนะเว้ย!”
น้ำรินยิ้มเป็นต่อ… สามีทั้งรักและหวงแหนเธอยิ่งกว่าอะไร การที่มีคนมาชี้หน้าหญิงสาวยิ่งสร้างความไม่พอใจแก่ตัวเขา ต่อให้คนๆ นั้นเป็นเพื่อนรักร่วมสาบานอย่างโทมัสก็ตาม
“ที่ฉันไม่บอกว่าฟ้าอยู่ที่ไหนคุณก็น่าจะทราบดีนะคะว่าเป็นเพราะอะไร” โทมัสสะอึก เขารู้ว่าอะไรคือสาเหตุ เพียงฟ้าเกลียดเขามากจึงไม่แปลกที่น้ำรินจะช่วยปกปิด แล้วยังไงล่ะ เขาจำเป็นต้องสนใจเรื่องเล็กน้อยพรรณนั้นหรือไง เพราะต่อให้เพียงฟ้าชังน้ำหน้าเขาเพียงใดยังไงซะหล่อนก็เป็นเมียเขา
และเขาก็ไม่บ้าจี้ยอมปล่อยมือจากผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด!
“ฟ้าเขาเกลียดคุณ เลิกตามหาเขาได้แล้ว”
“ผมไม่สน!” เสียงเข้มสวนกลับ “ฟ้าเป็นเมียผมแล้ว ผัวเมียยังไงก็ต้องอยู่ด้วยกัน”
“อย่าพูดถึงเพื่อนฉันแบบนี้นะ! ขืนใจเขายังหน้าด้านบอกว่าเขาเป็นเมียอีกเหรอ”
น้ำรินกำหมัด ลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับชายหนุ่ม
“แล้วทำไมคุณถึงยอมเป็นเมียเพื่อนผมล่ะ ก่อนหน้านั้นมันก็ฝืนใจคุณสารพัด!” คนพาลลามไปยังเรื่องของแอรอน ทำเอาชายหนุ่มอีกคนอ้าปากค้าง
“ไอ้ห่านี่!”
แอรอนตาวาว มองหน้าเมียและโทมัสสลับไปมา เห็นแววตาของน้ำรินแล้วหวาดหวั่น ทำไมจะดูไม่ออกว่าเธอโมโหแค่ไหน
“มานี่เลยแก”
แอรอนลากร่างสูงใหญ่ของเพื่อนออกไปจากบ้าน โทมัสโวยวายจะเค้นเอาคำตอบจากน้ำรินให้ได้ หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง ถอนหายใจหนักหน่วงพลางห่วงเพื่อนรัก ดูท่าเขาไม่ยอมหยุดง่ายๆ แน่ ทั้งจ้างนักสืบและให้ลูกน้องตามหาแบบนี้สักวันต้องเจอแน่ๆ
“ปล่อยดิวะ ฉันจะไปถามเมียแกให้รู้เรื่อง!”
โทมัสสะบัดตัวหลุดจากแอรอน ตั้งท่าจะปรี่เข้าบ้านอีกครั้ง แต่แอรอนก็รีบไปขวางไว้
“ยิ่งแกพูดกับรินแบบนั้นยิ่งไม่ได้ความ” ท่าทางของโทมัสอ่อนลง แววตาสับสนจนเพื่อนซี้อดสงสารไม่ได้
“แกใจเย็นๆ ค่อยๆ คิดหาทางดีกว่าอาละวาดเป็นหมาบ้า อย่าลืมว่ารินยังติดต่อกับเพียงฟ้าตลอด พฤติกรรมของแกที่มาระรานรินคิดว่าฝ่ายนั้นจะพอใจเหรอ น้ำรินเป็นเพื่อนรักเธอนะเว้ย”
โทมัสคิดตามเพื่อน ก็จริง… เขาไม่ควรอาละวาดใส่น้ำรินเพราะนั่นยิ่งเพิ่มแรงเกลียดชังที่เพียงฟ้ามีต่อตน
“แล้วแกจะให้ฉันทำยังไงวะ ผู้หญิงคนเดียวทำไมมันหายากหาเย็นนัก” น้ำเสียงนั้นเป็นกังวลชัดเจน แอรอนก็เพิ่งเคยเห็นเพื่อนคลุ้มคลั่งก็เรื่องนี้
“เข้าใจเว้ย” มือหนาตบบ่าให้กำลังใจ
ลองถ้าน้ำรินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยคงทำใจไม่ได้เหมือนกัน เพียงแค่คิดหัวใจก็ปวดแปลบ ถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ คนที่ต้องตายอย่างทุกข์ทรมานคงเป็นเขา
“ฟ้าเกลียดฉันมากเหรอวะ?” โทมัสถามเลื่อนลอย
“ไม่หรอกมั้ง” แอรอนอยากปลอบใจแต่ก็ไม่กล้ารับประกัน เพราะสิ่งที่เพื่อนกระทำลงไปหนักหนาอยู่
“ฉันว่าเขาเกลียดฉันมาก คืนนั้นเขาแทบไม่มองหน้าฉันเลย บางทีถ้าเขาร้องไห้โวยวายฉันคงจะรู้สึกดีกว่านี้”
นึกย้อนถึงวันที่ได้ครอบครองเนื้อหวาน เขายอมรับว่าคราแรกมันเกิดจากความโกรธที่หญิงสาวดึงเชิงเรื่องที่ดิน แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ความรู้สึกลึกๆ ในใจมันเรียกร้องให้เลือกทำแบบนั้น ความปรารถนาที่มีให้แก่เธอรุนแรงจนเขาหาข้ออ้างในการล่วงเกินร่างบาง มันผิดเขารู้ดี
“ถ้าแกรักเขาจริงๆ แกต้องทำให้เขาเห็น”
“แล้วเขาอยู่ที่ไหน ฉันอยากเจออยากขอโทษ อยากแสดงให้รู้ว่ารู้สึกผิด อยากบอกให้เขารู้ว่าหลังจากเกินเรื่องฉันไม่เคยมีความสุขแม้แต่วินาทีเดียว”
หลับตาก็เห็นแต่ใบหน้าหวานอาบล้นไปด้วยคราบน้ำตา เสียงสะอื้นของหล่อนยามเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวมันติดอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ ตอกย้ำให้รู้ว่าตัวเองเลวเพียงใด
“ฉันกลัวว่ะ กลัวว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก”
จู่ๆ น้ำตาก็พาลจะไหล แอรอนตกใจเมื่อเห็นความอ่อนแอของเพื่อน โทมัสไม่เคยเป็นแบบนี้ ใครจะเชื่อว่าผู้ชายเข้มแข็งติดออกจะเยือกเย็นกำลังแสดงความทุกข์อย่างแสนสาหัส
“ฉันกลัวจริงๆ นะ”
แอรอนวางฝ่ามือลงบนไหล่หนาของเพื่อนรัก ออกแรงบีบให้กำลังใจเพราะรู้ว่าโทมัสต้องต่อสู้กับความรู้สึกทรมานจากภายใน
- Writer
