Calino, "Oğlum..." diye mırıldanırken gözlerinden süzülen yaşlar bebeğin battaniyesine düştü. O an, malikanenin tüm karanlık sırları, Armando’nun tehditleri ve Antonella’ya olan imkansız duyguları sanki bu minik mucizenin ışığında eriyip gitti.
Bu duygusal an yaşanırken, odanın geri kalanında hummalı bir çalışma vardı. Maria, tecrübeli elleriyle kanlı bezleri ve leğenleri toplarken; Antonella, yerdeki su birikintilerini ve kargaşayı sessizce temizliyordu. Elvira ise her zamanki otoriter tavrıyla ama bu kez yüzünde tarif edilemez bir gururla etrafı düzene sokuyordu.
Üç kadın, tek bir kelime etmeden odayı eski düzenine kavuşturdular. Elvira, kapıdan çıkmadan önce son kez dönüp yatakta birbirine kenetlenmiş aileye baktı. Ardından Antonella ve Maria’ya dışarı çıkmaları için bir işaret verd
