Armando’nun atına binip malikanenin demir kapılarından uzaklaşmasıyla evin üzerine ağır, yaslı bir sessizlik çöktü. Savaşın o soğuk nefesi, cepheden gelen zarfla birlikte evin içine kadar sızmıştı.
Yıllardır Armando’nun yanında olan sadık hizmetliler Maria ve Giuseppe, efendilerinin gidişinden sonra mutfakta birbirlerine sarılarak sessizce ağladılar. Savaşın ne demek olduğunu, gidenlerin her zaman geri dönmediğini bilecek kadar çok şey görmüşlerdi.
Ancak üzüntüleri, görevlerini unutturmadı. Armando’nun kesin talimatı vardı: Antonella bu evin parlayan mücevheri gibi korunacak ve eğitilecekti.Maria gözyaşlarını mutfak önlüğüyle sildi ve titreyen elleriyle bakır çaydanlığı ocağa koydu. "Ağlamakla vakit kaybedemeyiz Giuseppe," dedi sesi kısık ama kararlı bir şekilde. "Beyefendi gitti ama e
