Armando, dünürlerini kalacakları görkemli misafir odasına yerleştirip, sahte bir nezaketle iyi uykular diledi. Merdivenleri çıkıp çalışma odasına yöneldiği sırada, koridorun loş ışığında bir gölge fark etti. Carlino, kendi odasında bıraktığı nişanlısını unutmuş, bir gölge gibi Antonella’nın peşinden gidiyordu.
Armando’nun dudaklarında karanlık, çarpık bir gülümseme belirdi. Sessiz adımlarla, avına yaklaşan bir yırtıcı gibi oğlunu takip etmeye başladı.
Carlino, Antonella’nın kaldığı küçük, çıplak odanın kapısından içeri süzüldüğünde, kız elindeki kirli örtüleri kenara bırakıyordu. Carlino’nun aniden içeri dalmasıyla Antonella yerinden sıçradı, sırtı duvara yaslandı. Gözleri korkuyla irileşmişti.
"Şşşt, korkma... Ben sana zarar vermem," dedi Carlino nefes nefese. Kızın yüzüne, o tanıdı
