Antonella, adamın göğsündeki kanlı sargıların üzerinden akan terleri silmek için öne eğildiğinde, Armando aniden kızın bileğini yakaladı.
Gözleri hala kapalıydı ama tutuşu can yakacak kadar sertti.
"Beni bırakma," diye fısıldadı bu kez, sesi bir çocuğun çaresizliğine bürünmüştü.
Armando’nun sayıklamaları giderek anlamsızlaşan kelimelere dönüşürken, Antonella onun göğsüne dökülen saçlarını hissetmedi bile; zihni, Armando’nun itiraf ettiği o "kurtarma" anının aslında bir olup olmadığını sorguluyordu.
Tam o sırada, odanın kapısında bir gölge belirdi. Elvira, elinde bir fenerle kapının eşiğinde dikilmiş, Antonella’nın Armando’nun üzerine eğilmiş halini ve adamın sayıklayan dudaklarını izliyordu.
Armando’nun bedeni, kabusun son perdesinde bir yay gibi gerildi. Boğazından yükselen boğuk
