Ertesi sabah malikanenin kahvaltı salonu, dışarıdaki bembeyaz kar örtüsü kadar sessiz ve soğuktu. Gümüş kaşıkların porselen fincanlara vuran çınlaması dışında çıt çıkmıyordu.
Calino, elindeki gazeteye odaklanmış, bakışlarını bir zırh gibi kullanarak etrafıyla bağını kesmişti.
Alda ise bir gece önceki hıçkırıklarını ve öfkesini maskelemeyi başarmıştı. Üzerine en şık, pudra pembesi sabahlığını giymiş, saçlarını özenle omzuna dökmüştü.
Calino’nun ilgisizliğine karşı bu kez cephe almak yerine, en güçlü silahını; kadınsı cazibesini kullanmaya karar verdi.
Alda, sandalyesini gıcırdatmadan Calino’ya doğru yaklaştırdı. Elini, kocasının gazete tutan elinin üzerine yavaşça koydu; parmak uçlarıyla derisini nazikçe okşadı.
"Calino, sevgilim..." dedi, sesi bir kedi mırıltısı kadar yumuşak v
