Antonella (Rose), dikiş odasının loş ışığında Alda’nın yeni elbiseleri üzerinde çalışmaya başlamıştı. İğnenin kumaşa giriş çıkış sesi, odadaki tek melodiydi.
Antonella , Elvira’nın baskısından kaçmak için işine sığınmıştı. Alda’nın ona gösterdiği beklenmedik şefkati düşünüyordu; bu şefkat, içindeki suçluluk duygusunu bir bıçak gibi deşiyordu.
Kumaşı düzeltirken parmakları titredi. Calino’nun "Rose" diyen sesi kulaklarında yankılanıyordu. Artık sadece dilsiz bir hizmetçi değildi; o, bir isme ve bir sırra sahip bir kadındı.
Sofranın kurulması tam bir törene dönüştü. Elvira, her tabağın ve çatalın yerini bizzat ölçerek belirledi. Giuseppe, Elvira’nın emirleri altında masaya şarapları getirirken, mutfaktan gelen zencefilli çorbanın kokusu koridorlara yayıldı.
Maria, mutfakta kendi kendin
