Antonella’nın dudakları tam o ismi fısıldayacakmış gibi aralandığında, Armando’nun kalbi bir an duracak gibi oldu. Ancak tam o saniyede, kızın gözlerindeki o savunmasız parıltı söndü ve yerini bir anda soğuk, çelikten bir iradeye bıraktı. Antonella ağzını hızla, bir mühür gibi kapattı.
Armando’nun saniyeler önce yüzünde dolaşan o yalvaran ifade, yerini korkunç bir hiddete bıraktı. Reddedilmenin, hem de bir çocuk tarafından reddedilmenin verdiği o narsist yaralanma, içindeki canavarı uyandırdı.
"Yeter!" diye gürledi Armando. Kendini kaybetmişti. Elinin tersiyle, Antonella’nın o narin yüzüne sert bir darbe indirdi. Şiddetli darbenin etkisiyle Antonella sandalyeden savrulup yerdeki halının üzerine düştü. Armando, soluk soluğa kıza baktı; elleri titriyordu ama geri adım atmadı.
"Yemek bi
