พันธะแค้น

1.บทนำ

ภายในห้องทำงานโทนดำขนาดใหญ่ที่ถูกประดับตกแต่งด้วยสิ่งของราคาแพง บ่งบอกได้เลยว่าเจ้าของห้องทำงานนี้รวยมหาศาลขนาดไหน แม้แต่แก้วก็ซื้อจากแบรนด์ดังมาใช้ เจย์เดนชายหนุ่มอายุ25ปีเป็นลูกชายคนโตของตระกูลศิลปการสกุลเป็นตระกูลที่มีอำนาจและการเงินมากที่สุดในโลก หญิงสาวหลายๆคนจึงอยากจะมาประเคนตัวให้เขาตลอดเวลาโดยที่ไม่นึกถึงศักดิ์ศรีของตัวเอง

เจย์เดนมีนิสัยที่ก้าวร้าว เย็นชา ดิบเถื่อน รุนแรงและใบหน้าเรียบนิ่งเขามักจะทำหน้าแบบนี้ตลอดเวลาและก็ไม่เคยปราณีให้ใครยิ่งคนที่เขาเกลียดและแค้นเขายิ่งไม่ปราณีและก็มีน้องชายอีกหนึ่งคนคือลูคัสอายุยี่สิบสี่ปีโดยที่ลูคัสก็มีนิสัยนิ่งเงียบเหมือนกับพี่ชายของเขาคือเจย์เดน

"คุณเจย์เดนครับวันนี้คุณท่านให้คุณเจย์เดนไปพบที่บ้านใหญ่ครับ"เจย์สันลูกน้องคนสนิทของเจย์เดนเอ่ยบอกผู้เป็นนายตามคำสั่งของท่านวริยาภัทร ศิลปการสกุลผู้เป็นปู่ของเจย์เดน

"อืม"เจย์เดนเอ่ยตอบคำสั้นๆตามประสาของเขาก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเต็มความสูงของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องทำงานด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่แม้แต่จะยิ้มให้ใครเนื่องจากไม่จำเป็นต้องแสดงให้ใครเห็น...

-คฤหัสน์ ศิลปการสกุล-

ตึก ตึก...เสียงสองเท้าหนาเดินเข้ามาภายในบ้านขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งไปด้วยเครื่องใช้ราคาหลายแสน ชายหนุ่มร่างสูงเดินไปอีกนิดก็จะไปถึงห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ที่มีแม่และคุณปู่ส่วนพ่อของเขานั้นได้ทำงานอยู่ที่เมืองนอกซึ่งปีนี้ไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมที่บ้านเขากับแม่เลยมาดูแลคุณปู่ที่เมืองไทย

"มาแล้วเหรอเจย์เดน"เสียงของท่านวริยาภัทรเอ่ยพูดออกมาก่อนที่เขาจะยิ้มให้หลานชายของเขาด้วยท่าทีใจดีเจย์เดนเงียบไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ

"หลานปู่นี่เย็นชาจังเลยนะเหมือนพ่อไม่มีผิดเลยนะ"ท่านวริยาภัทรเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มให้หลานชายคนโตของตระกูลศิลปการสกุล

"วันนี้ที่ปู่เรียกมาบ้านใหญ่ไม่ได้มีอะไรมากนัก อีกสองวันข้างหน้าปู่ต้องไปประชุมที่ต่างประเทศปู่อยากให้เจย์เดนดูแลบริษัทแทนปู่ได้ไหม"คนเป็นปู่เอ่ยถามหลานชายคนโตเนื่องจากเจย์เดนนั้นเป็นคนเก่งและฉลาดอย่างมากเขาจึงไว้ใจเจย์เดนว่าจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

"ครับ"เจย์เดนเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งใบหน้าหล่อเหลาของเขานั้นไม่ได้แสดงอาการใดๆออกมาทั้งสิ้นเพราะตามประสาของเขาแล้วเจย์เดนไม่ใช่คนพูดอะไรมากนักเขามักจะอยู่เงียบๆตามประสาของเขามีพบเพื่อนฝูงบ้างเจย์เดนมีเพื่อนสนิทแค่สองคนคือภูผากับขุนพลเท่านั้น

"แล้วงานที่บริษัทเราล่ะเป็นยังไงบ้าง"คนเป็นปู่เอ่ยถามหลานชายของตัวเองที่นั่งนิ่งไม่แสดงอาการหรือความรู้สึกใดๆออกมาโดยที่วริยาภัทรก็พอรู้เกี่ยวกับนิสัยของหลานชายตัวเอง

"ดีครับปู่"

"วันนี้เจย์เดนจะมากินข้าวกับแม่ไหม"นํ้าชาถามลูกชายคนโตของเธอ

"วันนี้ผมไม่ว่างครับแม่ มีเรื่องต้องเคลียร์นิดหน่อยไว้วันอื่นนะครับ"เจย์เดนตอบกลับคนเป็นแม่นํ้าชาเองก็พยักหน้าเชิงเข้าใจ

"ปู่มีเรื่องจะถามเราหน่อย เรื่องธุรกิจที่จะทำต่อไปนี้เป็นยังไงบ้างปู่เห็นเจย์เดนวางแพลนจะสร้างสระนํ้าใหม่นิ"

"ดีครับปู่"เจย์เดนเอ่ยปากบอกคนเป็นปู่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแล้วโน้มตัวสวัสดีแม่และปู่ของเขาก่อนจะเดินออกไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งโดยที่มีสายตาของคนเป็นแม่อย่างนํ้าชามองตามหลังลูกชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเพราะแต่ก่อนนั้นเจย์เดนแทบจะไม่พูดอะไรมากนักเขามักจะทำตัวนิ่งๆอยู่ตลอดแทบจะเป็นคนไร้หัวใจเลยแหละ...

-คอนโดขุนพล-

ภายในห้องขนาดใหญ่ของขุนพลที่เต็มไปด้วยโทนดำและไวน์ราคาแพงวางอยู่บนโต๊ะโดยมีชายหนุ่มร่างสูงกำยำสามคนที่นั่งอยู่พร้อมกับยิ้มแก้วไวน์กระดกเข้าปากด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"วันนี้เครียดเหรอถึงมานี่"ขุนพลเอ่ยถามเพื่อนชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขานั่นก็คือเจย์เดนนั้นเองเจย์เดนหันมามองใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อชายที่เอ่ยถามก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งตามประสาของเขา

"ก็มีนิดหน่อย"เจย์เดนตอบเพื่อนชายด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งใบหน้าหล่อเหลานั้นมองไปนอกหน้าต่างของคอนโดด้วยแววตาเรียบนิ่งยากที่จะคาดเดาในความคิดของเขาในขณะที่มือแกร่งนั้นจับแก้วไวน์ราคาแพงแกร่งไปมา

"กูได้ข่าวว่าวารินจะกลับเมืองไทยพรุ่งนี้"ภูผาพูดออกมาพร้อมกับมองใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนชายอีกคนที่นั่งนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมาวารินนั้นคือแฟนเก่าของเจย์เดนทั้งสองคนเลิกรากันเพราะความไม่ลงเอยกันตอนนี้ก็เลิกกันได้หกปีกว่าแล้วหลังจากเลิกกันได้ไม่กี่วันวารินก็ตัดสินใจไปเรียนต่อที่เมืองนอกและอาศัยอยู่ที่นั่นมาหลายปีกว่าจนตอนนี้เธอก็เรียนจบแล้ว

"ตอนนี้สถานะมึงกับน้องวารินเป็นอะไรกัน"ภูผาเอ่ยถามเพื่อนชายอีกคนที่นั่งนิ่งไม่แม้แต่จะพูดอะไรออกมาเจย์เดนมองใบหน้าหล่อเหลาของภูผาด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนที่นํ้าเสียงของขุนพลจะเอ่ยออกมา

"จะเป็นอะไรได้นอกจากผัวเก่าของน้องวาน"ขุนพลเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มมุมปากออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์เขาพอที่จะรู้ว่าถ้าหากวารินกลับมาเมืองไทยเธอต้องเจอกับอะไร ต่างจากเจย์เดนที่ได้ยินคำพูดของเพื่อนชายกก่อนจะหันไปมองหน้าของขุนพลด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"ถ้าเป็นได้แค่ผัวเก่าก็อย่าไปทำอะไรน้องนะเพราะน้องเองก็พยายามเลี่ยงมึงสุดตัวแล้ว"ภูผาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเขารู้ว่าวารินมาเธอต้องเจอกับอะไรซึ่งแน่นอนว่านิสัยของเจย์เดนเวลาเกลียดก็คือเกลียดและเขาก็จะไม่มีวันปล่อยคนที่เขาเกลียดหรือไม่ชอบหน้าให้ลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมอย่างมีความสุขแน่นอนหนึ่งในคนนั้นก็คือวาริน

"เลิกกับน้องแล้วก็ไม่ต้องไปยุ่งสิต่างคนต่างอยู่"ภูผาเอ่ยออกมาพร้อมกับมองใบหน้าของเจย์เดนเขารู้อยู่แก่ใจว่าเจย์เดนนั้นคิดจะทำอะไร

"มึงมีปัญหาอะไร"เจย์เดนเอ่ยถามแล้วมองใบหน้าของภูผาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกสายตาคมของเขานั้นยังคงจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาของภูผาอยู่แบบนั้น

"เพราะอะไรน่ะเหรองั้นมึงฟังคำพูดกูให้ดีๆนะผัวเก่าก็คือผัวเก่าไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่ยุ่งกับน้องไหนตอนเลิกกันมึงบอกกับน้องว่าอะไร"ภูผาเอ่ยถามเพื่อนชายกลับกันเองเป็นเจย์เดนเองที่เป็นฝ่ายเงียบไม่พูดอะไร

"..."กลับเป็นเจย์เดนที่เป็นฝ่ายเงียบไม่พูดอะไรเขานิ่งแล้วคิดตามคำพูดของเขาเมื่อหกปีที่แล้วใช่เขาเคยพูดอะไรกับวารินอดีตแฟนเก่าของเขาไว้

"เป็นไงละมึงเงียบทำไมไอ้ควาย"ภูผาเอ่ยออกมาพร้อมกับจ้องใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนชายที่นั่งนิ่งอยู่ตรงข้ามเจย์เดนไม่พูดอะไรออกมาเพียงแต่ยกแก้วไวน์กระดกเข้าปากด้วยใบหน้าเรียบนิ่งอย่างกับคนไร้ความรู้สึก ภูผานั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมากับการกระทำของเพื่อนชายของเขา

"แล้วนี่มึงจะเอายังไงต่อถ้าน้องวานกลับมา มึงคงไม่ทำเรื่องเหี้ยๆใส่เขานะ"ขุนพลเอ่ยถามเพื่อนชายของตัวเองเขารู้นิสัยของเจย์เดนอย่างดีว่าเจย์เดนนั้นเป็นคนยังไงถ้าเกลียดก็คือเกลียดแบบไร้ความปราณีทั้งสิ้น

"ทำไมกูจะทำไม่ได้"เจย์เดนเอ่ยถามเสียงนิ่งเขาจะทำอะไรใครก็ไม่มีสิทธิ์จะมายุ่งเรื่องของเขาทั้งนั้นถ้าเขาจะทำใครหน้าไหนก็ห้ามเขาไม่ได้ทั้งนั้นแม้กระทั่งเพื่อนชายของเขาก็ไม่สามารถห้ามอะไรเขาได้ทั้งนั้น

"สงสารน้องนะที่มีผัวเก่าแบบมึงเลิกกันแล้วก็เลิกดิวะจะไปยุ่งกับน้องเขาทำไมก่อนไอ้เหี้ยนี่ประสาทแดกใส่น้องแน่ๆ"ขุนพลเอ่ยออกมาพร้อมกับหยิบแก้วไวน์กระดกเข้าปากอีกครั้งเจย์เดนเงียบไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวในในใจของเขานั้นกลับมีอะไรบางอย่างที่กำลังลุกขึ้นมามันคือความแค้นกับความโกรธเกลียดเท่านั้นคำว่ารักนั้นไม่มีสำหรับเขาอีกต่อไป

"ปล่อยมันไปเถอะเพราะยังไงเดี๋ยวมันก็จะเป็นหมาเอง"ภูผาเอ่ยออกมาเพราะเขาพอรู้เกี่ยวกับพวกปากแข็งแบบนี้พอเขาหมดรักก็จะกลายเป็นหมาทันที

"เป็นหมาก็ดีสิมันจะได้เป็นหมาบ้าที่คอยตามน้องวาตลอดเวลาหึ"ขุนพลพูดออกมาพร้อมกับแค่นหัวเราะออกจากลำคอเบาๆเพราะเขาเชื่อว่าเจย์เดนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

"อย่ามาพูดปัญญาอ่อนใส่กูเพราะกูไม่ได้มีความรู้สึกแบบเดิม"

"เหรอแล้วรอยสักที่หน้าท้องมึงล่ะ มันยังมีความหมายอะไรกับน้องไหม"ภูผาเอ่ยถามเพื่อนชายอีกครั้งเจย์เดนกลับเงียบไม่พูดอะไรออกมาเพียงแต่ชายตามองเพื่อนชายเล็กน้อย

"เงียบเถอะขอให้มึงเงียบแบบนี้ให้ได้นานๆล่ะ"ภูผาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"หุบปากมึงไป"เจย์เดนพูดออกมาก่อนจะหยิบแก้วไวน์กระดกไวน์เข้าปากอีกครั้งก่อนที่ภายในห้องจะตกอยู่ในภวังค์ความเงียบงันที่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แต่ถึงภายในห้องจะเงียบแต่เจย์เดนก็กำลังคิดอะไรบางอย่างในหัวของเขาขึ้นมาเขาต้องการที่จะเอาคืนและแก้แค้นเธอและก็ทำให้เธอไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตอยู่ในเมืองไทย