Ang gabi sa loob ng selda ng San Sebastian Municipal Jail ay mabigat at puno ng amoy ng kalawang at semento. Malayo ito sa malambot na kama at aircon na kinagisnan ni Paula. Ang tanging naririnig ay ang patak ng tubig mula sa tumutulong gripo at ang mahinang pag-uusap ng mga guwardiya sa labas.
Nakaupo si Paula sa gilid ng matigas na kama, ang kanyang orange na uniform ay gusot-gusot na. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng katarayan, ngayon ay tila nawawala na sa pokus. Paulit-ulit niyang kinakamot ang kanyang braso hanggang sa mamula ito.
"Hindi ito maaari... Hindi ako dapat narito," bulong niya sa sarili, ang kanyang boses ay paos at nanginginig.
Sa kabilang selda, na sadyang malapit lang para magkaroon sila ng pagkakataong mag-usap bago ilipat sa provincial jail, ay naroon si
