ซูหว่านยืนมองเอกสารในมืออยู่นาน ดวงตาของเธอจับจ้องชื่อที่ถูกวงด้วยปากกาสีแดงโดยไม่กะพริบ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดเอาไว้หลายปีค่อย ๆ ไหลย้อนกลับขึ้นมาอีกครั้ง ชื่อของบุคคลในเอกสารไม่ใช่ชื่อของคนแปลกหน้า หากเป็นชื่อคนที่เคยอยู่ใกล้ตัวเธอในช่วงเวลาที่ชีวิตแต่งงานกำลังพังทลายลงทีละน้อย “เป็นไปไม่ได้…” เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน พยัคฆ์ยืนอยู่ข้าง ๆ และมองสีหน้าของเธออย่างระมัดระวัง เขาไม่ได้เร่งให้เธอพูด เพราะรู้ว่าบาดแผลบางอย่างยิ่งพยายามเปิดเร็วเท่าไร คนที่อยู่ตรงหน้าก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น “คุณไม่ต้องดูต่อก็ได้” เขาพูดเสียงต่ำ “ถ้าคุณยังไม่พร้อม” ซูหว่านสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ฉันจะดู” เธอปิดแฟ้มลงชั่วครู่ ก่อนเงยหน้ามองเขา “ฉันหนีเรื่องนี้มานานเกินไปแล้ว” พยัคฆ์สบตาเธอ “งั้นผมจะอยู่กับคุณจนกว่าจะรู้ความจริงทั้งหมด” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของซูหว่านสั่นไหวเล็กน้อย เธอพย
